วันนี้มีการประชุมหมู่บ้าน ในฐานะที่เป็นประธานคณะกรรมการฯ แม้จะมีงานรัดตัวอย่างไร ไม่ว่าจะเป็นงานที่ร้านมินิมาร์ท งานดูดวง และงานบริษัทที่ยังทำไม่เสร็จ แต่เมื่อถึงเวลาประชุมหมู่บ้านก็ต้องต้องปลีกเวลาเพื่อไปเข้าร่วมประชุม เพราะคิดว่าหมู่บ้านแห่งนี้เป็นบ้านที่เราต้องดูแล และเป็นเวทีที่เราจะได้ฝึกการทำงานร่วมกับคนที่มีความรู้หลากหลาย นิสัย พื้นฐานชีวิตทีแตกต่างกัน พอเข้าประชุมก็มีเสียงหนึ่งกล่าวว่า ที่คณะกรรมการไม่ค่อยมาเข้าร่วมประชุมเป็นเพราะอะไร เขากล่าวหาว่าเวลาประชุมผมไม่ค่อยรับฟังความคิดเห็นของคนอื่น เมื่อผมได้ฟังแล้วรู้สึกเสียความรู้สึกเป็นอย่างมาก และคิดว่านี่เราโดนอีกแล้วหรือ นี่ครั้งที่ 2 แล้วนะที่เราพยายามควบคุมการบริหารงานหมู่บ้านให้เป็นไปได้ด้วยดี หรือว่าเราจะถอดใจไม่ทำงานนี้ดี เพราะที่ทำก็ไม่ได้ผลประโยชน์อะไร  นอกจากจะเห็นว่าการบริหารงานหมู่บ้านเริ่มเป็นรูปเป็นรอย และดีใจที่เราทำได้สำเร็จดังที่เห็นในวันนี้ โชคดีที่รองประธานอันดับ 2 ได้ พูดอธิบายให้ว่า ที่ประชุมรับฟังความคิดเห็นของทุกคน เพียงแต่คุณมีเหตุผลเพียงพอหรือไม่ที่จะโน้มน้าว ให้ทุกคนเห็นด้วย และคุณโตก็มีหน้าที่ที่จะนำการประชุมไปในทิศทางที่ควรจะเป็น บางอย่างที่คุณโตพูด ได้อยู่ในใจใครหลายๆคน ที่เขาไม่พูดก็เพราะคุณโตได้พูดแล้ว ส่วนคนที่จะแย้งก็ควรหาเหตุผลมาแย้ง และทุกครั้งการใช้การโหวตคะแนนเสียงเพื่อลงมติในทุกๆ ครั้ง ผมได้ฟังอย่างนั้นค่อยเบาใจหน่อยที่มีคนเข้าใจ เพื่อนคณะกรรมการหลายท่านก็ต่างยิ้มและให้การสนับสนุน พี่คนที่มาพูดก็เงียบไป คงเป็นเพราะแกคงไปโดนเป่าหูจาก กรรมการท่านหนึ่ง ที่คอยหาเรื่องคัดค้านการทำงานของผมตลอด หรือเสนออะไรต่อมิอะไรเพื่อประโยชน์ของตนเองเกือยบทั้งสิ้น ซึ่งคณะกรรมการหลายท่านต่างทราบกันดี ว่าคนๆนั้นคือใคร

        กรรมการคนนั้น ซึ่งในหมู่เพื่อนกรรมการมักเรียกว่า "คนที่คุณก็รู้ว่าใคร" แหมเหมือน ลอร์ด วอเดอร์มอร์เลย เพราะฉะนั้นคงไม่ต้องอธิบายถึงสรรพคุณของตัวละครที่จะเล่าถึง เขาคนนี้มักมีโปรเจ็คแปลกๆ ซึ่งส่วนใหญ่ก็ต้องใช้เงินค่อนข้างสูง และที่สำคัญ เกี่ยวข้องกับวิถีชีวิตของตนเองเป็นหลัก เสนอโปรเจ็คมากมายแต่ไม่เคยคำนึงเลยว่า เงินจะเอามาจากที่ไหน รู้แต่ว่ากรู อยากได้ กรูอยากให้เป็นแบบนี้  โดยเฉพาะเงินกองทุนหมู่บ้าน ที่เขาให้ไว้เป็นกองทุนระยะยาว พี่แกก็บอกว่าจะเก็บไว้ทำไม   อยากจะให้น้องธุรการอัดเสียงตอนประชุมไว้จัง แล้วเอาไปลงเว็บไซต์หมู่บ้าน ประกาศให้ประชาชี รู้ให้หมดถึงความคิดของเขาจริงๆ จะว่าไปเราก็มีข้อเสียที่พูดโน้มน้าวจิตใจคนไม่ค่อยเก่ง พูดได้แต่ตรงๆ ตามความรู้สึก ดีที่ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาสมาชิกหมู่บ้านเห็นว่าเราเป้นคนทำงานจริงและจริงใจ เลยไว้วางใจให้บริหารงานหมู่บ้าน  หลายๆ อย่างที่ได้ทำร่วมกับคณะกรรมการที่ทำงานจริงๆ และน้องๆ นิติบุคคล ทำให้งานหมู่บ้านเป็นไปได้ด้วยดี สงสารแต่น้องๆ นิติบุคคลที่ต้องมารับอารมณืกับคณะกรรมการหลายๆ ท่าน โดยเฉพาะ "คนที่คุณก็รู้ว่าใคร" ที่เอาแต่สั่ง สั่ง ด่า ด่า และจับผิด นั่นแหละ 

       ยอมรับครับว่า...บางครั้งผมก็ท้อ...แต่ผมก็จะไม่ถอย... เพราะผมยังมีพี่ๆ คณะกรรมการท่านอื่นคอยสนับสนุนผมอยู่ ก็อยากจะรู้เหมือนกันว่า "คน..ที่คุณก็รู้ว่าใคร" จะมาไม้ไหน จะเอาอย่างไร ... เพราะสิ่งที่ผมคิด สิ่งที่ผมทำไม่ได้ทำเพื่อตัวเอง แต่ทำเพื่อทุกๆ คนในหมู่บ้าน สิ่งที่ได้คือความภูมิใจที่เห็นหมู่บ้านสามารถบริหารงานได้ด้วยตนเอง ซึ่งมีหลายๆ หมู่บ้านทำไม่ได้ สภาพหมู่บ้านเลยต้องตกไปเป็นของ อบต. ซึ่งการดูแลก็เป็นแบบขไปที ไม่สะอาด ไม่ปลอดภัย ไม่สวยงาม ถึงแม้ผมจะไม่ได้เงินทองจากการบริหารงานหมู่บ้าน แต่ผมได้ บ้านที่น่าอยู่ ปลอดภัย เพื่อนบ้านที่ดี บ้าน ที่มีเพื่อนบ้านรู้จักกัน มีกิจกรรมร่วมกัน มีการช่วยเหลือซึ่งกันและกัน

        ที่พูดมายืดยาวก็เพียงอยากจะบอกท่านผู้อ่านว่า หากเรามั่นใจว่าสิ่งที่เราทำนั้นเป็นสิ่งที่ถูกต้อง เป็นการทำเพื่อส่วนรวมโดนไม่มีผลประโยชน์อะไรแอบแฝง แม้บางครั้งการทำงานของเราอาจจะดูโดดเดี่ยว ให้เรามุ่งมั่นทำงานนั้นด้วยใจ สักวันหนึ่งจะมีคนเห็นแล้วเข้าเป็นแนวร่วมกับเรา เกิดเป็นเกราะป้องกันที่เข้มแข็ง เมือกับผมที่ได้ทำงานให้กับหมู่บ้าน ตั้งแต่แรกเริ่มที่มาซื้อหมู่บ้านนี้ใหม่ๆ แล้วเดินเคาะประตูลูกบ้านให้มาประชุมเพื่อจัดการปีใหม่ โดยมีผมเป็นตัวตั้งตัวตีหรือเป็นพ่องาน ทำให้คนที่เพิ่งย้ายมาอยู่รวมกันในหมู่บ้านแห่งนี้ได้รู้จักกัน จากนั้นจึงร่วมเป็นคณะกรรมการก่อตั้งนิติบุคคล เป็นรองประธานหมู่บ้านในคณะกรรมการชุดแรก และปัจจุบัน(ทำงานนี่มา 4 ปี)ก็เป็นประธานคณะกรรมการหมู่บ้านจากการเลือกตั้งของเพื่อนๆสมาชิก แม้ว่า "แม้ว่าคนที่คุณก็รู้ว่าใคร" จเเสนอตัวเอง และบอกว่าเสียสละเพื่อส่วนรวม ขอเป็นประธานหมู่บ้านก็ตาม ...