การปล่อยวาง คืออะไร บางครั้งมันก็ยากที่จะเข้าใจ จนเมื่อเราได้เจออะไรที่หนักๆ ถึงแม้เวลาการทำความดี คิดดีแล้วก็ตามแต่ความสุข สงบ ไม่ใช้ผลของการทำความดีที่มากจนเกินไป เกินไปจนเอามาเป็นภาระ หนักอึ้งในใจ พระพุทธเจ้า สอนให้เราเดินทางสายกลาง วันนี้เข้าใจแล้ว และพยายามประคองตนเองไม่ให้มากไป น้อยไป ..ให้อยู่กลางๆ อยู่ที่จุดสมดุลของชีวิต..

ช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมางานค่อนข้างเยอะ ไหนจะเป็นงานลาดกระบังที่ต้องออกแบบทางด้านเรขาคณิต บริเวณสะพานทั้งหมด 9 แห่ง ตามที่อธิบดีกรมทางหลวงชนบททักท้วงมา เพื่อส่งต่อให้ อ้อ งานโครงสร้างทำการออกแบบรายละเอียดต่อไป พี่โต้ก็มาบอกว่าต้องเร่งทำปริมาณงานเพื่อเอาราคาไปเสนอให้กรมฯ ประมาณอีก อีกทั้งงาน ช1 ช2 ซึ่งกำลังก่อสร้าง แบบที่ผู้ออกแบบเดิมออกแบบไว้ก็มีปัญหา และมาขอให้เราช่วยแก้ไขให้อีก ไม่ว่าจะเป็นเรื่องทางแยกและทางกลับรถ ส่วนงานเทิง-จุน เรื่องทำแบบเชื่อมแยกก็แน่นิ่งไปเลย เพราะเจอ 2 โครงการนี้เข้ามา...

อย่างที่ว่า...ที่รู้สึกว่าโดนบริษัทและหัวหน้างานเอาเปรียบ ตั้งแต่ปลายปีที่แล้ว เพราะงานมันเยอะ หนัก และเร่งมากเกินไป ไอ้คนสั่งมันก็สั่งเอา สั่งเอา แถมมากำหนดเวลาแบบว่าไม่คำนึงเลยว่ามันน่าจะเป็นไปได้ไหม คุณภาพของงานออกมาเป็นอย่างไร ผมบอกกับตัวเองว่าต่อไปนี้ผมจะไม่ทำงานดึกดื่นเกิน 4 ทุ่ม เหมือนปีที่แล้ว ซึ่งบางวันก็อยู่ดึกถึงเที่ยงคืน ตีหนึ่ง หากนับเวลาการทำงานล่วงเวลาแล้ว ผมน่าจะได้เดือนละ 50-60 ชม. ได้ แต่นี่เงินเดือนเกิน 40,000 บาทแล้ว เขาเลยไม่ให้ ทราย น้องคนที่ช่วยทำงานซึงได้เงินเดือนต่ำกว่า 40,000 ยังได้ OT อยู่ ในแต่ละเดือนเขาขะได้ OT เพิ่ม 10,000 -15,000 บาท ต่อเดือน เรียกได้ว่า เราซึ่งเป็นหัวหน้างานกลับได้เงินเดือนน้อยกว่าซะงั้น เมื่อจุดอิ่มตัวมาถึง งานเยอะ เร่ง เจ้านายสั่ง แล้วก็กลับบ้าน ฝากงานให้ทำแล้วก็ลาไปเที่ยวสบายใจเฉิบ ทำให้เราฉุกคิดว่า เรากำลังโดนเอาเปรียบ นี่เรามันโง่เอง เราติดกับงานมากไปไหม เราบ้ามากไป ผลการตรวจร่างกายประจำปี หมอบอกว่าพักผ่อนไม่เพียงพอ คอเลสเตอรอลและไตรกลีเซอร์ไรด์สูงมาก เฮ่อ เราต้องดูแลตัวเองแล้งล่ะ เมื่อเสาร์อาทิตย์ก็ทำงานให้หมู่บ้านอีก ด้วยความที่อยากให้หมู่บ้านดี การทำงานของคณะกรรมการเป็นไปอย่างมีระบบเลยพยายามที่จะผลักดันให้มันเป็นในสิ่งที่ควรจะเป็น แต่อย่างว่าต่างคนก็ต่างความคิด สิ่งที่เราทำและทุ่มเท กลับถูกคณะกรรมการบางคนมาต่อว่าว่าทำข้ามหน้าข้ามตา ทั้งที่คนว่าไม่ค่อยได้ทำอะไร อาจเป็นเพราะฟ้าดินกำหนดให้เราต้องมาเจออะไรหนักๆ กับการโหมงานหนัก ทำความดี ซึ่งมันมากเกินไปกระมัง จึงทำให้เราหยุดและไม่อยากทำอะไร อยากอยู่นิ่งๆ พักผ่อน อ่านหนังสือ ออกกำลังกาย นั่งสมาธิ ศึกษาธรรมะ และเราก็ได้เรียนรู้ที่จะปล่อยวาง เข้าใจคำว่าปล่อยวางมากขึ้น แต่บางครั้งก็..ทำไม่ได้ ต้องหัด และพิจารณาตัวเองไปเรื่อยๆ

พอเริ่มที่จะหยุดบ้างาน ทั้งที่ทำงานและงานหมู่บ้าน หันมาทำอะไรๆ ที่ให้ประโยชน์กับตัวเองมากขึ้น บังเอิญกลับมาทำเว็บไซต์อีกครั้ง มีคนติดต่อมาให้ทำเว็บไซต์ให้หลายราย ประกอบกับเราอยากพัฒนาการเขียนเว็บไซต์ให้ดีขึ้น จากการที่ใช้ Dreamweaver ก็มาใช้ระบบ CMS แทน ทำให้ต้องอ่านหนังสือ ค้นหาข้อมมูลในเว็บ และเราก็เป็นเหมือนที่เคยเป็นคือ หากทำอะไรแล้วต้องทำให้ได้ ทำให้ดี และใจร้อนอยากให้ได้ ให้ดี เดี๋ยวนั้น ผลลัพธ์คือ นอนดึก เครียด ไม่มีเวลาพักผ่อน ไม่ค่อยได้ออกกำลังกายเหมือนที่ตั้งใจไว้ (เป็นมากในช่วง 1- 15 ก.พ. 53) เมื่อวานได้ฉุกคิดว่า ...เรากำลังบ้าทำเว็บมากไป เพราะดันไปรู้ว่าการทำเว็บไซต์สามารถทำเงินได้ (ซึ่งก็ทำได้จริง ภายในหนึ่งเดือนที่ทำเว็บไซต์ต่างๆ ได้เงินจากค่าจ้างทำเว็บ รวมกับเว็บที่ชวนคนต่างชาติมาเที่ยวเมืองไทยแล้วได้ค่าคอมฯ ก็ได้ไปประมาณ 20,000 กว่าบาท) เลยบ้าทำเว็บใหญ่เลย อยากได้เงินเยอะๆ เริ่มเครียด พักผ่อนไม่เพียงพอ ไม่ได้ออกกำลังกาย

เมื่อวานได้ฉุกคิด เราจะหาเงินไปทำไมมากมาย ตอนนี้เราไม่ได้เดือดร้อนเรื่องเงิน เงินเดือนก็เยอะ รายได้เสริมทางอื่นก็เยอะ แล้ววัตุประสงค์ของการทำเว็บก็เพื่อ บังคบตัวเองให้อ่านหนังสือจะได้ความรู้นอกเหนือจากงานด้านวิศวกรรมบ้าง โดยเฉพาะเรื่องเกียวกับการดูแลสุขภาพ และการศึกษาธรรมะและปฏิบัติธรรม แล้วนำความรู้ดีๆ แบ่งปันเพื่อนชาวโลก (คงได้เฉพาะคนไทยแหละ ก็ภาษาอังกฤษไม่เก่ง) เอาหละ เริ่มใหม่ อย่าบ้าคลั้งอะไรมากจนเกินไป พระพุทธเจ้าสอนให้เดือนทางสายกลาง ไม่มากไป ไม่น้อยไป ยังคงใช้ได้เสมอ หมั่นทำความดี ละเว้นความชั่ว ทำจิตใจให้บริสุทธิ์ ยังคงต้องจดจำและถือปฏิบัติ เพราะทุกสิ่งที่ทำ มันจะสะท้อนกลับมาที่เราเสมอ กรรม คือ การกระทำ ผลของกรรม ก็คือ ผลจากการกระทำของเราที่สะสมมากนาน ดังนั้นทุกสิ่งทุกอย่างต้องทำอย่างพอดี ไม่มากไป ไม่น้อยไป แต่ทำอย่างสม่ำเสมอ (คิดได้โน๊ะ ทำให้ได้นะ)  อย่าแคร์คนอื่น แคร์งาน มากไป หัดสนใจดูแลตัวเองและคนใกล้ตัวบ้าง (แม่ พี่ลูกหมี ป้าเล็ก น้องน้ำผึ้ง และมูจิน)

สู้ๆ สู้ตาย..