วันนี้เป็นขอพูดถึงเรื่องความสมัครสมานสามัคคีเสียหน่อย จะไม่พูดถึงก็คงไม่ได้ ก็วันนี้เป็นวันทำบุญหมู่บ้านทำให้ฉันเองรู้สึกอิ่มบุญ อิ่มทั้งกายและใจ วันนี้คงเป็นวันฤกษ์งามยามดีที่สมาชิกหมู่บ้านมาร่วมทำบุญกันอย่างหนาแน่น ทำให้ตัวของฉันเองรู้สึกภูมิใจกับหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายจัง ไม่ว่าจะเป็นดูแลเรื่องประสานงาน นิมนต์พระ จัดเตรียมข้าวของที่จะใช้ในวันงานต่าง ๆ แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นทุกอย่างจะเสร็จลุล่วงไปไม่ได้ถ้าคนทุกคนไม่มีส่วนร่วมกัน ไม่ว่าจะเป็นคณะกรรมการและเจ้าหน้าที่ คนดูแลสวน และเจ้าหน้าที่รปภ. ที่ทุกคนต่างสมัครสมานสามัคคีกัน ช่วยเหลือกันและกันทำให้งานทำบุญหมู่บานในวันนี้เสร็จไปได้อย่างราบรื่น แม้ว่าในบางครั้งเราจะต้องเจออุปสรรคในการทำงานบ้าง แต่มันก็ทำให้เราได้เรียนรู้หลาย ๆ สิ่งหลาย ๆ อย่าง มากมายในการอยู่ร่วมกัน  

          ก่อนจะถึงวันงานทำบุญหมู่บ้าน 1 อาทิตย์ ทุกคนต่างแบ่งแยกหน้าที่กัน ว่าใครมีหน้าที่ทำอะไรบ้าง ใครดูแลตรงไหน พอไกลถึงวันงานทุกคนต่างกังวลเหมือนกันว่าจะขาดเหลืออะไรไหม มีอะไรที่ยังไม่ได้ทำอีกหรือเปล่า แต่เมื่อวันงานทำบุญมาถึงทุกคนก็ทำหน้าที่ของตนเองได้ดีเต็มกำลังความสามารถ ทุกคนร่วมด้วยช่วยกัน ถึงแม้ว่าการทำงานในบางครั้งจะมีขาดตกบกพร่องบางแต่มันก็ทำให้เราได้เรียนรู้ได้มากขึ้นเมื่อนำมาพัฒนาในการจัดงานในครั้งหน้า ฉันเห็นสมาชิกหมู่บ้านมาร่วมทำบุญตักบาตรกันในวันนี้รู้สึกอิ่มอกอิ่มใจอย่างไรบอกไม่ถูก เหมือนเป็นงานสังสรรค์อย่างหนึ่งที่สมาชิกทุกคนในหมู่บ้านได้มาพบปะพูดคุยโน่นนี่นั้นกัน วันนี้จึงเป็นวันที่ฉันอิ่มทั้งกายและก็ใจ  ที่เห็นความสมัครสมานสามัคคีของคนในหมู่บ้าน ไม่ว่าจะเป็นช่วยกันจัดสำรับอาหารคาวหวาน ช่วยกันไปรับพระ ช่วยกันจัดเตรียมส่งของต่าง ๆ มากมาย ช่วยกันหยิบโน่นจับนี้ ทำให้เสร็จสุล่วงไปได้ด้วยดี  จึงทำให้เห็นความสามัคคี

ความพร้อมเพรียงกันจำแนกเป็น 2 อย่าง คือ

1. การพร้อมเพรียงกันทางกาย ได้แก่ การช่วยกันสนับสนุนส่งเสริมการงาน ของหมู่คณะให้สำเร็จลุล่วงไม่รังเกียจเกี่ยงงอน แก่งแย่งชิงดีกัน หรือแตกแยกเป็นก๊กเป็นเหล่า

2. การพร้อมเพรียงกันทางใจ ได้แก่ มีใจรักใครหวัดดีต่อกัน ไม่บาดหมาง เกลียดชัง มีความคิดเห็นกลมเกลียว ช่วยกันคิดอ่านการงานของหมู่คณะด้วยใจซื่ตรง และหวังประโยชน์ส่วนรวม เป็นใหญ่ ไม่ทำความคิดเห็นแตกต่าง แก่งแย่งกันหรือคิดชิงดีกันด้วยอำนาจ ถือทิฎฐิมานะ 

หลักการปลูกฝังความสามัคคีในหมู่คณะ จะต้องปลูกความรักใคร่นับถือกันให้มีขึ้น ได้แก่

1. ต้องฝึกตนเป็นคนสุภาพ อ่อนน้อม และมีเมตตากรุณา

2. ประพฤติอยู่ในธรรม อันเป็นความหนักแน่น มั่นคง ได้แก่ ความซื่อสัตย์ต่อกัน รู้จักยับยั้งข่มใจ อดทนต่อความยากลำบาก และรู้จักเสียสละ

3. ละเว้นอัธยาศัยที่จะก่อความไม่พอใจแก่ผู้อื่น เช่น ดุดื้อถือดี อาฆาต พยาบาท เป็นต้น

4. ประพฤติสิ่งที่จะปลูกความสามัคคีให้เกิดขึ้นเช่นกัน มีน้ำใจเอื้อเฟื้อ ถ้อยคำไพเราะ ประพฤติแต่สิ่งอันเกิดประโยชน์แก่กันวางตนเสมอต้นเสมอปลาย

5. แต่ละคนพยายามปฏิบัติตนให้เป็นผู้สมควรแก่ความรักใคร่ นับถือ โดยตั้งอยู่ในศีลธรรมมีความซื่อสัตย์