เราเคยรักตัวเองใหม่ ? คำถามง่าย ๆ ที่อาจทำให้ใครหลาย ๆ คนต้องหยุดนิ่งไปชั่วคณะ คงไม่ใช่เรื่องแปลกหาเราไม่แน่ใจ เพราะการรักตัวเองคงเป็นสัญชาตญาณรักแบบเห็นแก่ตัว แต่มีความหมายแค่คืบความสัมพันธ์ที่ใครๆ หลายคนมักเรียกกัน “รักเขา” ดูจะเป็นตัวบ่งบอกได้อย่างชัดเจน ถ้าเราอยากที่จะวัดปริมาณความรักที่เรามีต่อตัวเราเอง  เราสามารถเอาเรื่องระหว่างเขากับเรามาเป็นข้อชี้วัดได้  ถ้าเรากำลังคิดหนักอยู่ ขอให้เรารับรู้ว่าเรากำลังไม่ซื่อสัตย์ กับตัวเราเองเสียแล้ว  หรือที่เรากำลังละทิ้งหน้าที่ที่สำคัญที่สุดคือ การรักตัวเอง ซึ่งเป็นสิ่งที่มีค่ามากกว่าสิ่งใด เมื่อเรามอบความรักให้ใครซักคน มุมมองของเราที่มีต่อเขาอาจจะต้องเปลี่ยนไป แน่นอนว่ามาไม่ใช่เพื่อใคร.. ก็เพื่อตัวของเราเอง

          เมื่อเรารักใครซักคน ตัวของเราบอกว่า “ยอมทำได้ทุกอย่าง “ เพื่อใครอีกคนหนึ่งที่เรารัก คำว่ารัก ทุ่มเท บูชา ยังดูน้อยเกินไป เมื่อเทียบกับความรู้สึกที่เราให้เขาไปทุกวัน ทุกวัน และมันก็เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ทุกวันไม่มีจุดสิ้นสุด    แต่ใครคนหนึ่งที่เรารักเขา เขากับไม่รักเรา เขากับบอกเราว่า “อย่าทำอะไรเพื่อเขาอีกเลย” มันคงไม่มีประโยชน์อะไร เพราะคำว่ารัก ทุ่มเท บุชาที่ให้กับเขามันมากเกินไป เมื่อเทียบกับความรู้สึกว่างเปล่าของหัวใจเขาที่มีให้กับเรามันคงไม่ได้ต่างไปจากวันเดิม ๆ ที่เคยผ่านมา เขาไม่ได้รู้สึกกับเรา “ เกินกว่า” คนที่รู้จักแค่คนหนึ่งเท่านั้น   เมื่อเรารักใครซักคน ตัวเราบอกว่า ”ไม่เป็นไร” แค่เรามีความสุขที่ได้รักเขาเท่านั้นก็พอ แม้บางครั้งต้องร้องไห้เพราะน้อยใจที่เขาไม่โทรหา น้อยใจในโชคชะตาที่ทำให้เขาพบเราช้าเกินไป บางวันต้องแบกรับความเจ็บปวดอย่างที่สุด เมื่อโทรไปแล้วไม่รับ ไม่มีแม้แต่ข้อความตอบกลับมา แต่เพราะความรักที่เรามีให้กับเขา เราจึงยอมรับความเจ็บปวดต่อการทารุณของหัวใจที่เขาทำให้กับเรา แต่เมื่อเขาไม่รักเรา เขากับบอกกับเราว่า “ เลิกทำร้ายตัวเองเสียที” เขาไม่มีความสุขที่เห็นเราเป็นแบบนี้ ในวันที่เราเสียใจและร้องไห้ เขาไม่ได้มารู้เรื่องอะไรกับเราหรอก บางทีขณะที่เราน้ำตาไหล เขาอาจจะกำลังหัวเราะอยู่กับใครอีกคนด้วยซ้ำไป แต่เขาไม่อยากให้เราเจ็บปวด โดยการตัดปัญหาไม่คุยโทรศัพท์เพราะเมื่อคุยกันก็คงจบลงด้วยความไม่เข้าใจเหมือนเดิม เขาจึงเลือกที่จะไม่รับสายจะดีกว่า และเฉยชาค่อย ๆ ห่างออกไปทีละก้าว เพราะไม่อยากให้ความหวังกับเราอีก แต่ตัวเรากับยึดติดกับคำนิยามความรักที่ว่า รักโดยไม่หวังสิ่งตอบแทน  แต่ในใจลึก ๆ แล้วเรากลับมีความต้องการอยากจะได้รับสิ่งตอบแทนจากเขากับมาบ้าง แม้มันจะเล็กน้อยเพียงใดก็ตาม เราคงไปบังคับจิตใจเขาไม่ได้ให้รักเรา หรือเกลียดใคร แต่ความรู้สึกเหล่านั้นมันจะเกิดขึ้นมาเอง เขาอาจจะรู้สึกเสียใจ ที่เขาทำอะไรให้เราไม่ได้มากไปนี้อีกแล้ว เรารักเขาแต่เขากับไม่รักเขา ความรู้สึกมันแตกต่าง  จึงกลายเป็นขั้วบวกและขั้วลบไม่ใช่เครื่องหมายบวกกับลบแบบคณิตศาสตร์ ที่สามารถตอบเป็นเท่ากับได้  นี่คงเป็นความแตกต่างระหว่างความคิดและต่างกันในเรื่องของหัวใจคนเรา จึงยากที่จะกำหนดทิศทางของหัวใจที่เราต้องการได้

             ความรักจึงมีอยู่หลายรูปแบบ ทั้งการแอบรัก รักข้างเดียว หรือรักแต่ไม่กล้าแสดงออก ถ้ามันเป็นรักที่สร้างความสุขชีวิตเราได้ ก็รักไปเถอะแต่หากรักนั้นมันทำให้เราทุกข์ มากกว่าที่จะสุขคงต้องกลับมาคิดใหม่อีกครั้งกับรักครั้งนี้ว่าจะให้ดำเนินต่อไป หรือจะหยุดลงเพียงแค่นี้ เมื่อใดก็ตามที่สติของเราเริ่มไม่อยู่กับตัว ให้จำเอาไว้ว่าความสามารถที่เราจะรักตัวเองกำลังจะลดลงไป ทางที่ดีเราควรรักษาความซื่อสัตย์ที่เกิดกับตัวเอง และควบคุมเหตุผลเหล่านั้นให้อยู่เหนืออารมณ์ให้ได้ในทุก ๆ วินาที เพียงแค่นี้เราก็จะรักตัวเองและเข้าใจตัวเราเองมากขึ้น อย่างที่เราเองไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะเกิดขึ้นกับเราได้