ผมขอหยิบเอาคำขวัญวันแม่ที่ผมส่งเข้าประกวดตอนสมัยเรียนอยู่ชั้นประถม และได้รับรางวัลชนะเลิศมาเป็นตัวจั่วหัวบทความที่จะเขียนขึ้นในวันแม่ ... เพื่อบอกเล่าประสบการณ์ความรักที่ผมได้รับจากคุณแม่ของผม และผมก็คิดว่าคุณก็คงมีประสบการณืเช่นเดียวกับผมเหมือนกัน

         เรื่องที่ผมมักจะเล่าให้เพื่อนๆ ผมฟังเสมอ ก็คือ แม่บอกว่าผมเป็นผู้ดี ตอนเด็กๆ ช่วงนั้นคงจะดูละครเรื่องบ้านทรายทองมากไปหน่อย หรือไม่ก็ละครน้ำเน่าหลังข่าวช่อง 3 นั้นแหละ ผมรู้สึกว่าทำไมนะคนที่เขาเป็นผู้รากมากดีจะชอบดูถูกคนอื่นเขาจัง ผมรู้สึกว่าคนพวกนี้ชอบกดขี่คนอื่น ดูถูกคนอื่น ด้วยความที่ตัวเองกลัวที่จะโดนผู้รากมากดีดูถูก เลยเข้าไปถามคุณแม่ว่า "แม่ครับ พวกเราเป็นผู้ดีไหมครับ" คุณแม่ผมบอกว่า "ใช่จ้า เราเป็นผู้ดี โตก็เป็นผู้ดีนะลูก เพราะการเป็นผู้ดีนั้น ลูกจะต้องคิดดี ทำดี และพูดดี ลูกต้องคิดให้ดีก่อนที่จะทำ ทำให้ดีก่อนที่จะพูด หากลูกทำได้ดังนี้แล้ว ลูกของแม่ก็จะขึ้นชื่อว่าเป็นผู้ดี" ตอนนั้นผมไม่เข้าใจความหมายของคำพูดที่คุณแม่ได้สอนผม ผมได้แต่รู้สึกภูมิใจในครอบครัวของตัวเองที่ผมก็เป็นผู้ดีคนหนึ่ง กอร์ปกับคุณพ่อคุณแม่ของผมท่านเป็นอาจารย์มีคนนับหน้าถือตาในจังหวัด ทำให้ผมรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้ต่ำต้อยด้อยค่ากว่าใครๆ (แต่ผมก็ไม่ได้คิดว่าตนเองเหนือกว่าใครๆ) ทำให้ผมมีความมั่นใจในตัวเองค่อนข้างสูง กล้าที่จะคิด กล้าที่จะทำ และกล้าที่จะพูด ดังนั้นจึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่ผมจะเป็นเด็กที่เป็นนักกิจกรรมตัวยงของโรงเรียน  ซึ่งเบื้องหลังของความสำเร็จของผมมีคุณแม่คอยชี้แนะ และหล่อหลอมผมให้เป็นผมที่แข็งแกร่งที่สามารถหาเลี้ยงตัวเองได้อย่างยั่งยืนจนทุกวันนี้

       "อย่าทำให้แม่ ขายหน้านะ" คำพูดนี้แม่พูดกับผมตอนจะสอบเข้า ม.1 ตอนเรียนชั้นประถม ผมเรียนไม่เก่งเท่าไร ไม่ติด 1ใน 10 เลยอดได้โควต้าเข้าโรงเรียนประจำจังหวัด เมื่อแม่พูดดังนั้นผมจึงตั้งใจอ่านหนังสืออย่างจริงจัง อ่านจนหนังสือเตรียมสอเข้าฟูเลยครับ เพราะเข้าใจว่าเราเรียนไม่เก่งกลัวสอบไม่ติด และหากสอบไม่ติดแม่คงต้องผิดหวัง และเสียใจมาก จากผลของความพยายามผลการสอบผมได้เรียนห้องที่เก่งที่สุดในโรงเรียน

      "ลูกต้องเรียน ม.ต้น สายคณิต-อังกฤษ หากลูกชอบคณิตศาตร์ ให้ลูกเรียต่อ ม.ปลาย สายวิทย์-คณิต หากลูกชอบภาษาอังกฤามากกว่า ให้ลูกเรียนสายศิลป์ภาษา" คำพูดเหมือนเป็นการบอกแผนที่ชีวิต เพื่อให้ผมได้มีข้อมูลเพื่อเลือกและตัดสินใจเอง หลังจากที่ผมรู้ตัวว่าชอบคณิตศาสตร์มากกว่า และได้เลือกเรียนสายวิทย์ แม่ของผมก็ยังมากระซิบบอกอีกว่า หากลูกรักษาระดับผลการศึกษาให้อยู่ 1 ใน 3 ของโรงเรียนได้ลูกจะได้เลือกเรียนคณะวิศวกรรม เพราะโรงเรียนมีโค้วต้าจาก ลาดกระบัง ม.เกษตร ลูกจะได้ไม่ต้องเหนื่อยไปแข่งขันสอบเอ็นทรานส์กับใคร เพียงแต่ลูกต้องขยันสม่ำเสมอ" เพียงเพราะเชื่อในคำพูดของแม่ผมก็ได้โค้วต้ามาเรียนคณะวิศวกรรมศาสตร์ รู้ผลว่าจะได้เรียนวิศวกรรมศาสตร์ ตั้งแต่ยังไม่จบ ม.6 เลย สบายจัง

       เนื่องจากผมเป็นคยที่ค่อนข้างพูดมาก จนบางครั้งก็ออกจะเหมือนเป็นคนเพ้อเจ้อ แม่จะต้องสังสอนผมด้วยคำพูดที่ว่า "ลูกจะต้องหัดอ่านหนังสือให้มากๆ ฟังมากๆ แล้วลูกจะเป็นผู้รู้ ลูกจริง ทั้งลึก ทั้งกว้าง โดยลูกจะต้องรู้ลึกในวิชาชีพของตน และรู้กว้างในเรื่องของโลกภายนอก อย่ารู้แต่เฉพาะเรื่องที่ตนเองสนใจ บางครั้ง การเปลี่ยนมุมมองใหม่ๆ ก็จะทำให้ลูกของแม่ ได้รับอะไรดีๆ โอกาสดีๆ เข้ามาในชีวืต" รู้สึกว่าแม่ของผมจะคาดหวังอะไรกันนักกันหนาในตัวผม ผมเริ่มรู้สึกว่าคนแม่ของผมเริ่มจะขอผมมากไป แต่ผมก็รักแม่เลยทำตามแม่ต่อไป "แม่ว่าลูกจต้องเรียนต่อ ป.โท นะ ป.ตรี มันไม่พอกับสังคมที่มีการแข่งขันแบบนี้หรอก แม่เชื่อว่าลูกของแม่ทำได้" แล้วผมก็ทนกับคำพูดของแม่ที่ว่าลูกต้องเรียนต่อโท ไม่ไหว เลยทำให้ต้องเก็บตัวอ่านหนังสือเพื่อเตรียมตัวสอบ ป.โท เป็นเวลาถึง 1 ปี แล้วผมก้ได้เรียนต่อ ป.โท วิศวกรรมโยธา(วิศวกรรมขนส่ง) ได้สมใจ หลังจากที่เรียนจบได้งานทำที่ดี ซื้อบ้านเดี่ยวหลังใหม่ได้ มีคนรักที่ดี ได้มีโอกาสไปเที่ยวต่างประเทศบ่อยๆ ได้ไปเที่ยว กิน ดื่มในที่ดีๆ ของเมืองไทย แม่สอนผมให้อดเปรี้ยวไว้กินหวาน ตอนเด็กๆ ผมไม่ค่อยได้ไปเที่ยวเล่นกับเพื่อน ผมต้องเรียนพิเศษตอนเย็น และวันเสาร์อาทิตย์ ปิดเทอมก็ยังต้องเรียพิเศษล่วงหน้าอีก ระหว่างเรียนผมก็ทำกิจกรรมมากมาย ได้เกียรติบัตรมากมาย ซึ่งมันคือการฝึกฝนให้ผมเป็นผมในทุกวันนี้ แม่ของผมไม่มีทรัพย์สมบัติมากมายที่จะมอบให้ แต่สิ่งล้ำค่าที่แม่ได้มอบให้กับผมคือ สติปัญญา การรู้จักใช้ชีวิต การรู้จักพึ่งพาตนเอง ซึ่งทำให้ชีวิตของผมมีแต่ความก้าวหน้า และประสบความสำเร็จเป็นลำดับขั้นขึ้นไป วันนี้แม่ของผมก็กำลังฝันอีกแล้วครับ ท่านฝันว่า อยากให้ผมเรียนต่อ ปริญญาเอก หรือไม่ก็มีกิจการอะไรเป็นของตนเองก็จะดีไม่น้อย ผมไม่รู้จะทำให้แม่ได้ชื่นใจได้ไหม เพราะการเรียน ป.เอกต้องใช้เงิน และเวลาค่อนข้างเยอะ แต่ก็จะพยายามต่อไปครับ วันนี้เลยเขียนบทความนี้ เพื่อระลึกถึงพระคุณของแม่ที่คอยพร่ำสอน ชี้แนวทางการดำเนินชีวิต สอนให้ลูกได้เรียนรู้ในสิ่งที่ควรจะทำในแต่ละวัย ด้วยเหตุนี้แหละครับ ผมจึงจั่วหัวว่า "แม้นไม่มีแม่ ยากแท้จะดีได้" รักแม่นะครับ..