เมื่อคืนหลังจากที่ฉันเขียนบทความเสร็จ และอาบน้ำเข้านอนเรียบร้อยแล้ว ประมาณซักตี 2กว่า ๆ ได้ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นกลางดึกก็รู้สึกตกใจนิดหน่อย พอเปิดไฟแล้วกดรับโทรศัพท์ฉันจึงรู้ว่าเป็นคุณป้านั้นเองที่โทรมา คุณป้าโทรมาบอกว่าคุณยายาทวดเสียแล้วนะ เสียตอนประมาณตีหนึ่ง พอฉันได้ยินเสียงบอกเล่าของคุณป้า ฉันถึงกับร้องไห้โฮ้ออกมา และรีบโทรหาแม่ซึ่งออกเดินทางจากจังหวัดปัตตานีเมื่อวานเย็น แม่บอกว่าจะมาถึงกรุงเทพฯราว ๆ ตีสี่  แล้วเช้าฉันและครอบครัวจะรีบเดินทางไปหาคุณยายทวดด้วยกัน แต่มันคงสายไปเสียแล้ว ตอนนี้คุณยายทวดได้จากฉันและคนในครอบครัวไปแล้วอย่างไม่มีวันกลับ

ฉันออกเดินทางจากรุงเทพตั้งแต่ตีห้าและโทรให้แม่ไปพบกันที่โรงพยาบาลเลยส่วนฉันไปรถตู้ของลุง และญาติ ๆ อีกหลายคน เดินทางไปถึงเพชรบุรีประมาณเจ็ดโมงเช้า พอไปถึงศพของคุณยายาถูกย้ายไปอยู่ห้องเก็บศพเรียบร้อยแล้ว ฉันแทบจะยืนไม่อยู่ไม่น่าเชื่อว่าคนที่เคยแข็งแรง เคยพูดหยอกล้อ คอยช่วยแม่ส่งเสียให้ฉันเรียบจบปริญญาตรีมีงานการที่ดีทำทุกวันนี้ได้ก็เพราะคุณยายทวด แต่มาวันนี้ท่านได้จากฉันไปแล้ว ท่านเคยพูดเสมอว่าจะอยู่รอความสำเร็จอีกอย่างของฉันนั่นก็คือ แต่งงานมีครอบครัว ฉันเข้าไปกอดท่านเป็นครั้งสุดท้ายเพราะหลังจากวันนี้ฉันจะไม่ได้กอดท่านอีกแล้ว คุณป้าบอกคุณยายทวดท่านสั่งไว้ก่อนท่านจะเสียว่าให้ทำศพของท่านไปไว้ที่บ้าน สวดพระอภิธรรม 3 วันก็พอ ส่วนอัฐิของท่านให้นำมาเก็บไว้ที่บ้าน เก็บไว้ข้าง ๆ คุณตาทวด อย่าเอาท่านไปไว้วัด ท่านอยากอยู่ใกล้ ๆ กับคุณตาทวดและหลาน ๆ และบ้าน สวน ไร่ นา ทรัพย์สินของท่าน ท่านได้ทำพินัยกรรมไว้เรียบร้อย แต่มีสิ่งหนึ่งที่ท่านสั่งไว้ว่า ห้ามขาย บ้าน สวน ไร่ นา และทรัพย์สินต่าง ๆ โดยเด็ดขาด นี่เป็นคำสั่งเสียของท่านเป็นครั้งสุดท้าย   

หลังจากรับศพของคุณยายทวดมาไว้ที่บ้าน แม่ของฉันไม่ยอมพูดยอมจากับใคร ดูเหมือนท่านกำลังช็อคกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ฉันรู้ว่าแม่เสียใจมากแค่ไหน ฉันเองก็เสียใจไม่น้อยไปกว่าแม่ แต่ ณ เวลานี้เราต้องเข้มแข็ง เพราะคุณยายทวดท่านไปสบายแล้ว แต่คนที่อยู่นี่ซิลำบาก วันนี้พอฟังสวดศพเสร็จลุงก็มาส่งฉันที่บ้าน เพราะพรุ่งนี้ฉันต้องทำงาน แต่ใจของฉันไม่อยากกลับบ้าน อยากอยู่ใกล้ ๆ คุณยายทวด แต่ฉันรู้ว่าหน้าที่ของฉันคืออะไร ไว้พรุ่งนี้ฉันมาร่วมงานศพใหม่ แม้ว่าฉันจะต้องนั่งรถไปมา ฉันก็จะอดทน เพราะนี่คงเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว กลับบ้านฉันแทบไม่อยากทำอะไรเลย คืนนี้ฉันต้องอยู่บ้านคนเดียว ทุกคนอยู่งานศพกันหมด แม่สั่งหนักสั่งหนาว่าให้ล็อคประตูบ้านให้แน่นหนา แล้วถามว่าฉันอยู่ได้ไหม ฉันอยู่ได้ฉันไม่กลัวหรอก ก็บ้านหลังนี้เป็นบ้านของฉันนี่ ทำไมต้องกลัวล่ะ พรุ่งนี้หลังเลิกงานลุงก็จะมารับไปฟังสวด

       ฉันรู้ว่าความสูญเสียและการพลัดพราก ถือเป็นสิ่งที่ใคร ๆ ก็ไม่อยากให้เกิดขึ้นกับตนเอง หรือที่ตนเองรัก ความเศร้าโศกเสียใจ ย่อมเกิดขึ้น เมื่อมีการสูญเสียบุคคลที่รัก แต่สำหรับฉันแล้วนั้น ชีวิตฉันต้องพบเจอกับการสูญเสียครั้งแล้งครั้งเล่าตลอดมา แต่ฉันก็ไม่เคยท้อแท้กับโชคชะตาที่ฉันไม่อาจกำหนดได้ ฉันเชื่ออยู่เสมอว่า ฉันจะต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป เพื่ออนาคตที่ต้องดีกว่าเดิม  เมื่อคนที่รักและสำคัญของเราจากไป เราจะรู้สึกอย่างไร ให้ตัวเราลองมองย้อนกลับมาที่ตัวเรา ว่ายังมีคนที่รักเราและเราก็รักเค้า ถ้าเราได้สูญเสียเขาไปแล้วเราจะเสียใจแค่ไหน เราต้องทำทุกวันนี้ให้มีค่าและดีที่สุด เพราะทุกอย่างมันคือความไม่แน่นอน ไม่ว่าจะเป็น พ่อ แม่ คนรัก ญาติพี่น้อง เพื่อน วันหนึ่งบุคคลเหล่านี้ก็ต้องจากไปตามกาลเวลา ไม่มีใครหนีผลความสูญเสียได้ ก็นั่นแหละทุกอย่างต้องดำเนินไปต่อ ตามเหตุผล และกาลเวลา ทุกอย่างจะเยียวยาด้วยตัวมันเอง ถ้าครอบครัวไหนต้องสูญเสียและพลัดพรากใครไป  ก็ขอให้สู้ต่อไปค่ะ อย่ายอมแพ้ อย่าท้อถอย เหนื่อยก็พัก อยากร้องไห้ก็ร้อง พอรู้สึกก็ขึ้นให้เดินหน้าต่อคอยให้กำลังใจ ปลอบโยน ฉุดยื้อให้ก้าวไปด้วยกัน นั่นเป็นยาที่ดีที่สุดเลยค่ะ