สวัสดีค่ะ หลายวันมานี้ ฉันมีความรู้สึกว่าตัวเองไม่ค่อยเวลาได้พักผ่อนเท่าไร มั่วแต่ยุ่งเรื่องโน่นเรื่องนี้ ไหนจะเรื่องงาน ไหนจะเรื่องส่วนตัว และอีกมากมายหลายปัญหาที่เข้าแต่ละวัน จนฉันเองรู้สึกท้อ เหนื่อยเหลือเกิน แต่พอมาคิดอีกทีไม่ใช่ฉันคนเดียวที่ท้อแท้ ทุกคนต่างมีปัญหากันทุกคน แล้วแต่ว่าใครมีมากหรือมีน้อย บางทีใครอีกหลายคนอาจจะมีปัญหามากกว่าตัวฉันก็เป็นได้ ขอให้ทุกคนลุกขึ้นมาต่อสู่ และเริ่มต้นใหม่ คนเราทุกคนย่อมมีค่าในตัวเอง ท้อได้แต่อย่าถอยค่ะ ชีวิตของคนเราทุกคนมีค่าด้วยกันทั้งนั้น แต่คุณค่าของเรานั้นจะวัดได้จากอะไรบางนั้น เราลองคิดดูนะค่ะ

การที่เราเจอปัญหาต่าง ๆ มากมาย ทำให้เราได้ฝึกตัวเองอย่างหลากหลายเรื่องราว ที่ประดังประเดเข้ามา ไม่ว่าจะเป็นทั้งความสุข และความทุกข์ การพลัดพรากจากกัน การร่วมยินดีกับการสร้างครอบครัวใหม่ของใครหลาย ๆ คน และทำให้เราได้ทบทวนกับคำว่า มีสุขแล้วก็ต้องมีทุกข์ มีทุกข์แล้วก็ต้องมีสุขกับกัน ไม่ได้มีอะไรยั่งยืนยางถาวรตลอดไป การพลัดพรากจากกันก็เป็นสิ่งที่แท้และแน่นอนของชีวิต ไม่จากเป็นก็ต้องจากตาย แต่ด้วยจิตใจที่อ่อนไหวและการปรับสภาพจิตใจนั่น ยอมต้องใช้ระระเวลาในการยอมรับกับสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นธรรมดาของคนทุกคน เพราะเวลานึกทบทวนและย้อนไปถึงสิ่งผ่านมาในอดีต ทำให้ตัวฉันเองนึกถึงภาพทะเลที่เคยถ่ายไว้ ช่วงเวลาหนึ่งที่ฉันไปท่องเที่ยวกับครอบครัว จนถึงขนาดหยิบภาพถ่ายวันเก่า ๆ มันคงไม่ใช่เรื่องราของความรักหรือความชอบ ในจิตใจของฉัน บางทีก็บอกไม่ได้ว่ามีในจิตใจฉันมีอะไรอยู่บาง ฉันรู้สึกเพียงแค่เมื่ออยากรู้จักอะไรแล้วก็ควรต้องรู้จักให้ได้มากที่สุด แม้กระทั่งดอกหญ้าที่ดูเหมือนไร้ประโยชน์และไร้ค่า แต่อย่างไรก็ตามแต่มันก็ยังเป็นพืชชนิดหนึ่งที่เกิดขึ้นมาเป็นส่วนหนึ่งของโลก ฉันนั่งคิดไปเรื่อยเปื่อยอีกว่า ดอกหญ้ามักถูกนำไปเปรียบเทียบกับคนต่ำค่า

ฉันจึงเชื่อว่าน้ำลายที่คนอื่น ๆ ถล่มออกมามากมาย ทำให้ฉันยิ่งเห็นได้ว่าไม่ควรจะสนใจ ดีเสียอีกที่จะได้ลดจำนวนผู้คนที่อยู่ใกล้ชิดตัวลงไปอีก เพราะมากคนก็มากความ อยู่แบบใส่ใจกับคนที่รักเราและคนที่เรารักจะดีกว่า ในจำนวนที่พอดี ฉันมองว่าเราไม่ต้องปวดหัว ขณะเดียวกันความเมตตาและเอื้ออารีต่างหากที่ควรมีให้ทุกคน เท่านี้ก็คงทำให้ คนชั้นฉันเป็นตัวฉันเอง อย่างที่ไม่ได้สมบูรณ์น้อยกว่าใครเอย