สวัสดีค่ะ ห่างหายกันไปหนึ่งวัน เพราะช่วงนี้มีงานยุ่งเลยไม่ค่อยได้มีเวลาเข้ามาโพสต์ข้อความดี ๆ ให้ได้อ่านกัน เมื่อวานไม่สบายเลยไม่ได้เข้ามาโพสต์ข้อความ กลับทางที่ทำงานก็เกือบสองทุ่มแล้ว กว่าจะอาบน้ำ ทานข้าวก็สามทุ่มกว่า รู้สึกเพลีย ช่วงนี้ไม่ค่อยได้มีเวลาได้พักผ่อนเท่าไร ขณะทุ่มเทในการทำงานขณะนี้ ยังมีคนคอยจ้องจำผิดเลย รู้สึกเหนื่อยเหลือเกินกับการทำงานที่ไร้คุณค่า รู้สึกว่าทำไปก็เท่านั้น ไม่มีความดีอยากจะลาออกเหลือเกิน แต่มานึก ๆ อีกทีเรายังมีภาวะหลาย ๆ อย่างที่ต้องทำ  ถ้าเราออกจากงานช่วงนี้ล่ะก็ ครอบครัวต้องลำบากแน่ ๆ แล้วอีกอย่างงานก็หายาก ๆ อยู่ด้วย  ไหนจค่าไปโรงเรียนน้องชาย ค่ายาแม่แต่ละเดือน บอกกับใจตัวเองเสมอว่าต้องอดทน แต่บางทีความอดทนของคนเราก็ย่อมมีขีดจำกัน แต่อย่างที่บอกว่าตัวฉันเองเป็นคนที่โกรธใครได้ยาก ลองใครทำให้โกรธแล้วล่ะ สงสัยต้องไปทำบุญแล้วล่ะ เพราะแต่ไหนแต่ไรฉันเป็นคนใจเย็น ไม่ค่อยโกรธใครง่าย ๆ แต่วันนี้รู้สึก เหนื่อยเหลือเกิน ทำไมล่ะ เราทุ่มเทในการทำงานขณะนี้ยังมีคนว่าอีกหรอ แต่ชั่งมันแล้วกัน ยิ่งเราเอามาคิดเรายิ่งทุกข์ไปเปล่า ก็เลยอย่าให้ทุกท่านที่กำลังท้อถอยกับการทำงาน ขอให้ลุกขึ้นสู้ต่อไป นะค่ะ ขอให้คิดถึงคนที่อยู่ข้างหลัง คนที่ยังรักเราก็มี คนเกลียดเราก็มีขอให้คิดแบบนี้นะค่ะ ใจเราเองจะได้ไม่เป็นทุกข์

               การทุ่มเท ไม่ได้คาดหวังว่าจะได้รับผลตอบแทนมากมายมหาศาล แต่อยากได้มิตรภาพ อยากมีเพื่อน ต้องการความไว้เนื้อเชื่อใจและความจริงใจต่อกัน ไม่ใช่ตีสองหน้า หลาย ๆ ครั้งที่ฉันเองยอมรับว่าทุ่มเท หลายอย่างกับใครที่ไม่รู้จักอะไรเลย และต้องเสียใจให้กับความรู้สึก คิดมากไปเองหรือเปล่าก็ไม่รู้ คงไม่ผิดหรอกใช่ไหมค่ะ เพราะไม่มีใครเขาร้องขอ หรือเขาไม่ได้ต้องการ เพียงแต่เราแบ่งใจทุ่มเทให้เขาไปเอง ตัวเราเองรู้ดีว่ายิ่งทุ่มเทไปมากเท่าไร เขาคนนั้นก็คงไมเห็นคุณค่า คงเหมือนกับการทำงานที่ทุ่มเทมากไปเท่าไรก็ไรประโยชน์ เพราะไม่ใครเห็นค่า ไม่มีความจริงใจให้กัน คอยแต่จะจำผิด หาเรื่องว่าไปต่าง ๆ นานา พอเรามองกลับมาดูตัวเองรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนที่ไร้ค่า และไร้ความหมาย ไม่มีใคร แม้แต่เพื่อนแท้สักคน คนที่มีความจริงใจให้กันยังหาได้ยาก รู้สึกเสียใจและเสียดายวันเวลาที่มันผ่านไป ที่เราได้ทำทุกอย่าง ๆ อย่างดีที่สุดแล้ว แต่ก็ดูเหมือนว่ามันจะไร้ประโยชน์  สำหรับโลกในยุคปัจจุบันนี้มันเรียกว่า ยุดไซเบอร์ ที่ไม่รู้จักนิสัยใครที่แท้จริงไม่เคยเห็นหน้าตา เพิ่งจะรู้จักกันทางเว็บหรือการพูดคุยไม่กี่ครั้ง คงเพียงเพราะเรายืดติด คิดมากไปเอง คาดหวังมากเกินไปในสิ่งที่จะได้รับแล้วก็ต้องผิดหวังอย่างแรง หลายคนรู้ไหมว่า ในแต่ละครั้งที่คนเราทุ่มเท เราทุ่มเทด้วยใจและความจริงใจ เราไม่เคยหวังว่าจะได้รับสิ่งที่มีค่าจากใคร ทวงบุญคุณหรือได้รับผลตอบแทนของสิ่งมีค่าต่าง ๆ แต่เราแค่อยากมีเพื่อนอยากให้ทุกคนรู้สึกดี อยากได้ความจริงใจและความเข้าใจและการแบ่งปันปัน ที่เรียกว่าน้ำใจ ความเชื่อใจ เท่านั้น ถึงแม้ว่าบางที่เราจะเป็นคนน่าเบื่อไม่เอาไหน คุยไม่รู้เรื่อง น่ารำคาญ ไม่สวยไม่หล่อ สำหรับใครหลาย ๆ คน แต่ทุกคนรู้ไหมว่าเราเหนื่อยเหลือเกินกับการทุ่มเท ไม่ใช่ว่าทุกอย่างที่ทุกคนแนะนำหลาย ๆ อย่างมาก เราไม่เคยคิดจะทำมัน เพียงแต่ทุกคนกับเรามันอยู่ในสถานะและเหตุการณ์ชีวิตที่มันแตกต่างกัน ขอให้เข้าใจเราบ้าง

              ฉันอยากจะบอกว่าบางครั้งกับการทุ่มเท ว่าจะได้มาฉันต้องพยายามซักแค่ไหน ที่จะทำในสิ่งที่ฉันไม่เคยทำถึงจะพูดได้ง่ายว่าฉันเลือกที่จะทำมันเองไม่มีใครร้องขอเลยเสียด้วยซ้ำ บางทีมันก็ทำให้ฉันรู้ได้ว่าฉันไร้ค่า บางทีการคาดหวังที่จะได้รับ ถ้าฉันนำขนม หรือสิ่งของไปแจกเด็กที่อดอยากหรือคนที่ด้อยโอกาสฉันว่ามันยังจะมีคุณค่ามากกว่าอีก ฉันคงจะมีความสุขที่ได้เห็นทุกคนทีความสุข ไม่ใช่ให้คนที่แค่มีความรู้สึก ลึก ๆ ทุกคนอาจจะไม่เห็นคุณค่าของฉันเลยก็ได้ เพราะทุกคนไม่เคยเข้าใจความรู้สึกลึก ๆ และการทุ่มเทของฉัน บางทีสิ่งที่ต้องการได้รับจริง ๆ ก็แค่ความรู้สึกดี ๆ ที่ทุกคนมองเห็นคุณค่าของฉัน และรู้สึกดีกับคนที่มอบของไร้ค่าพวกนั้นให้กัน หลายสิ่งหลายอย่าง ทุก ๆ ครั้งในชีวิต บางสิ่งตั้งใจทำด้วยใจทุ่มเทแทบจะอดหลับอดนอน เหนื่อยมากแค่ไหน แต่ไม่เคยมีใครเห็นคุณค่า ต่อไปคงต้องเห็นคุณค่าของตัวเองก่อนแล้ว ทีจะเสียสุขภาพไปมากกับคนที่ไม่มีความสำคัญกับชีวิตของฉันเลย อย่าไปคิดมากปลอบใจตัวเองเสมอ อย่างน้อยก็คงมีสักคนที่ดีกับฉัน ทั้งพ่อและแม่ และเพื่อน จะคิดอะไรมากให้ปวดสมองกับพวกคนไม่รู้จัก