สวัสดีค่ะ ท่านผู้อ่านเคยรู้สึกบ้างมั๊ยค่ะว่า บางครั้งที่มีปัญหารุมกันประดังเข้ามาอย่างหนักในชีวิตของเราที่ละพร้อม ๆ กัน มีแต่เรื่องต้องให้คิดให้ทำตั้งมากมาย จนเรารู้ว่าเหนื่อยและท้อใจมากเหลือเกิน มากจนบางครั้งไม่อยากจะมีชีวิตอยู่ ตอนนี้ฉันเองก็มีอาการแบบนั้นอยู่เหมือนกัน แต่ว่าฉันเองไม่คิดที่จะฆ่าตัวตายอย่างคนอื่นหรอกค่ะ ฉันแค่อยากจะไปให้ไกล ๆ ที่ ๆ ไม่ต้องสนใจใคร ไม่ต้องสนใจเรื่องอะไร อยากทำอะไรก็ได้ทำ แต่ในความเป็นจริงแล้วแม้ที่แบบนั้นจะมีอยู่จริง แต่เราก็คงละทิ้งปัญหาต่าง ๆ ทุกอย่างไปไม่ได้ เพราะปัญหาหลาย ๆ อย่างน่าท้อใจที่สุด ได้แต่หวังว่าสักวันทุก ๆ อย่างมันคงจะดีขึ้น

   ฉันรู้สึกเหนื่อยทั้งกาย เหนื่อยทั้งใจ ท้อกาย ท้อใจ ไม่มีใครเข้าใจและสามารถเข้ามาช่วยเหลือได้ ไม่อยากคิด ไม่อยากที่ทำอะไรเลย ฉันพยายามคิดอยู่เสมอว่า ฉันไม่มีปัญหากับคนรัก แต่พอได้พบหน้ากันทีไร ก็มีความรู้สึกแย่ ๆ กลับมาบ้านทุกครั้ง เมื่อชีวิตของคนเราดำเนินมาถึงจุด ๆ หนึ่ง ที่เปลี่ยนแปลงชะจนบางทีตัวเราเองยังตั้งตัวไม่ทัน บางทีก็ล้ม บางทีก็ลุก เจ็บบ้าง ก็ช่างมันก็แล้วกัน ขอให้ตัวของเราเองคิดไว้เสมอว่าต้องมีซักวันหนึ่งที่เป็นของเราเอง คงจะมีซักวันที่เราจะยืนได้อีกครั้งหลังจากที่ล้มมาแล้วไม่รู้จะกี่ครั้ง เราจงเปรียบเทียบชีวิตของตัวเราเองเหมือนถนนเส้นหนึ่งดูซิค่ะ ถนนที่มันทอดยาวข้ามผ่านแม่น้ำไม่รู้จะกี่สาย มรสุมที่ต้องพัดผ่านไปข้างหน้า ให้ตัวเราเปรียบมรสุมเหมือนดังอุปสรรคที่ผ่านมา เปรียบเส้นทางข้างหน้า คือ ความผันที่คิดว่าต้องมีอยู่จริง จงเปรียบเชือกเส้นหนึ่งเสมือนกำลัง เปรียบเทียนไขเหมือนแสงแห่งความหวังที่สว่างไสว เพราะเชือกจะช่วยให้ข้ามผ่านไปได้อย่างปลอดภัย เพราะแสงของเทียนไขจะดังแสงสว่างนำทางไปสู่ฝันที่เป็นจริง แม้บางครั้งจะมีบ้างที่ตัวเราเองเหนื่อยจนแทบจะขาดใจ อยากจะถอดใจต้องไม่รู้ต่อกี่หน ที่จะต้องก้าวเดินไปหาความฝัน เป็นธรรมดานะค่ะที่เราจะล้อม และเป็นธรรมดาของชีวิตที่เราจะเหนื่อยและท้อ ให้เราลงหลับตาลงซักพักในยามที่เหนื่อยล้า แล้วคิดถึงสิ่งที่เราปรารถนา คิดถึงสิ่งที่เราต้องการ และให้คิดว่าเราต้องทำมันให้ได้ และผ่านมันไปให้ได้ จำไว้เสมอ ว่าความหวัง กำลังใจ ของคนเราทุกคนยังไม่ได้หายไปไหน ตราบใดที่ชีวิตของคนเรายังมีความฝัน ยังมีลมหายใจ อย่าเพิ่งท้อใจและถอดใจไปเสียก่อน กับอุปสรรคที่ขวางกั้นอยู่ข้างหน้า แม้ในนาทีนั้น ไม่มีใครที่จะเคียงข้างเรา ไม่มีแม้เพียงเสียงที่จะทำให้เรามีกำลังใจ แต่เราจงคิดเสมอว่าไม่มีกำลังใจใดสำคัญเท่าตัวเราเอง จงอยู่กับตัวเอง ให้กำลังใจ ปลอบโยนและให้กำลังใจตัวเอง เพราะไม่ว่าจะมีใคร ๆ มาให้กำลังใจเรา แต่ใจของเราไม่สู้ต่อปัญหาและอุปสรรค มันก็คงไม่มีประโยชน์และสำคัญอะไรที่จะมีคนมาอ้อมล้อมตัวเรา แล้วบอกให้ตัวเราสู้ ถ้าใจของเราไม่ได้รู้สึกอยากจะสู้ โลกใบนี้ไม่ได้มีแต่ด้านสวยงามให้ตัวเราได้ศึกษา แต่บนโลกใบนี้มีด้านที่ตรงข้ามกันให้ตัวเราได้เรียนรู้อีกตั้งมากมาย และด้านที่ไม่สวยงามอาจจะทำให้ตัวเราเจ็บ แต่มันจะสอนสิ่งที่ด้านสวยงานไม่ให้ตัวเรา แต่มันจะสอนให้ตัวเรารู้จักเข้มแข้ง สอนให้ตัวเรารับมือกับความเจ็บซ้ำ อย่าท้อใจ ในเวลาที่เหนื่อย อย่าเสียใจในเวลาที่ผิดหวัง อย่าถอดใจ ในเวลาที่หมดกำลัง อย่าโทษตัวเอง หรือใคร ๆ ที่ทำให้มันเป็นแบบนั้น จงขอบคุณและเรียนรู้ในสิ่งที่โชคชะตาที่ส่งมาให้ตัวเรา ยิ้มรับกับสิ่งที่ตัวเราเองต้องเจอ เก็บทุกอย่างไว้ในส่วนลึกของหัวใจของตัวเราเอง อย่าพยายามลืมมันเพราะมนจะไม่ได้ผล แต่มันจะทำให้ตัวเราเองเจ็บอยู่กับความหลังเก่า ๆ จดจำมันเอาไว้แล้วเก็บมันไว้เป็นบทเรียนสอนใจของตัวเรา หัวใจของตัวเรายังคงต้องการความหวัง ที่จะทำความฝันนั้นให้เป็นจริง ความฝันของตัวเราจะไม่ใช่แค่เพียงลมที่ผ่านมาผ่านไป หากแต่ถ้าตัวเราเองมีหวัง มันจะเป็นสิ่งที่จับต้องได้ ครอบครองมันได้ และมันจะเป็นของเรา

ฉันของเป็นกำลังใจให้ทุกคน อยากเสมอ ในเวลาให้ทุกคนมีความหวังที่ทุกคนเหนื่อยใจ ขอให้คิดว่า หนึ่งชีวิตที่เกิดมาไม่ได้หมายความว่าต้องล้มเสมอ ต้องมีสักวันหนึ่งที่จะได้พบเจอสิ่งที่ใจของเราต้องการไต้