สวัสดีดีค่ะ เห็นพูดถึงเรื่องวิญญาณ ฉันก็เลยอยากที่จะถ่ายทอดประสบการณ์ครั้งหนึ่งในชีวิตให้ทุกคนได้ลองฟังดู  ของแบบนี้ไม่เชื่อก็อย่าหลบลู่นะคะ เพราะเมื่อก่อนฉันเองก็เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง แต่เรื่องของฉันจะเป็นเรื่องของคุณไสยมากว่า โดนมากับตัวเลย มาลองฟังก็แล้วกันค่ะ

        เมื่อปี 47 จำได้ว่าฉันเรียนอยู่ระดับ ปวส. ปี 2  รู้สึกว่าจะเป็นช่วงเดือนตุลาคม ใกล้จะปิดภาคเรียนที่ 2 แล้วค่ะ แต่แล้วก็มีเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดกับฉัน วันนั้นหลังจากเรียนวิชาระบบฐานข้อมูลเสร็จก็เตรียมตัวจะกลับบ้าน วันนี้เพื่อน ๆ ชวนไปเดินเซ็นเตอร์วัน(ที่พึ่งโดนไฟไหม้ไป) แต่วันนี้ตัวฉันเองรู้สึกไม่ค่อยสบายเท่าไรจึงขอตัวกับบ้าน  รู้สึกจิตใจไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัวเท่าไร มาถึงบ้านก็ประมาณ 6 โมงเย็นได้แล้ว ฉันเรียนอยู่แถว ๆ ดินแดง เป็นโรงเรียนที่ติดกับมหาวิทยาลัยหอการค้าไทยคงนึกออกนะค่ะว่าโรงเรียนอะไร กับมาก็รีบอาบน้ำ ทำการบ้าน เสร็จแล้วแม่ก็เรียกทานข้าว ทานข้าวไปก็บอกกับแม่ว่าวันนี้รู้สึกจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวอย่างไรบอกไม่ถูก เหมือนไม่ใช่ตัวเองเลย อยากไปรดน้ำมนต์ แม่เลยบอกว่าพรุ่งนี้เป็นวันหยุดพอดี เดี่ยวแม่พาไปแล้วกัน แต่บังเอิญว่าวันนั้นแม่ต้องเคลียร์งานให้เสร็จก็เลยกับมาเย็น แม่ก็เลยโทรไปหาเพื่อนถามเพื่อนว่ามีพระวัดไหนรดน้ำมนต์ตอนเย็นบ้าง เพื่อนแม่ก็เลยแนะนำให้ไปรดน้ำมนต์วัดแถว ๆ รังสิต   (ขอไม่บอกชื่อวัดนะค่ะ) พอไปถึงพระท่านก็บอกว่าท่านไม่รดน้ำมนต์ตอนเย็นแล้ว  ให้มาใหม่ตอนเช้าฉันก็เลยเศร้าไปเลย แต่ดูเหมือนก่อนกลับพระท่านทักว่า วันนี้เป็นวันอังคารซึ่งตรงกับวันเกิดของโยม ให้โยมระมัดระวังนะ กับไปถึงบ้านให้รีบปิดประตูหน้าต่าง ใครเรียกโยมก็อย่าขานรับเด็ดขาด ช่วงนี้ดวงโยมตกมาก พรุ่งนี้ให้เตรียมของเหล่านี้มานะ สังฆทาน 1 ชุด ดอกไม้ ธูป เทียน อาหารคาวหวาน แล้วจะรดน้ำมนต์และสะเดาะเคราะห์ให้ 

 พอมาถึงบ้านแม่ก็รีบปิดประตูหน้าต่าง รีบให้ฉันอาบน้ำแล้วรีบเข้านอน พอกินข้าวเสร็จก็มานั่งดูทีวีกับพ่อตรงห้องรับแขก นั่งไปซักพักแม่ก็บอกว่าอยู่ดี ๆ ฉันก็ร้องกรี๊ด ร้องเสียงดังรันบ้าน และพูดออกมาว่าเห็นวิญญาณต่าง ๆ เดินไปมาเต็มบ้านไปหมด แล้วสั่งห้ามไม่ให้ทุกคนในบ้านออกจากนอกบ้าน แม่บอกว่าตอนนั้นเหมือนไม่ใช่ตัวฉันแล้วเป็นใครก็ไม่รู้ตาขว้างไปหมด พ่อกับแม่ตกใจมากทำอะไรไม่ถูก พ่อจึงตัดสินใจเอาพระหลวงพ่อทวดวัดช้างไห้มาห้อยคอฉัน ฉันก็นิ่งเงียบไปได้ซักพัก แต่ก็กริ๊ดร้องขึ้นมาอีก แม่จึงโทรเรียกลุงพี่ชายของแม่โดยด่วน เพราะตอนนี้เหมือนหลานตัวเองโดยผีเข้า พอลุงมาถึง ลุงก็เอามีดหมอมาว่าบนหน้าผากฉัน ฉันก็เงียบไปซักพักแล้วก็ร้องขึ้นมาอีก ตอนนั้นลุงบอกว่าเอาไม่ไว้แล้วจึงตัดสินใจพาฉันไปตำหนักพระแม่อุมาลีที่อยู่แถวบ้านลุง  เพื่อใหผู้ที่เป็นร่างทรงช่วยดูให้ว่าเป็นอะไร พอไปถึงร่างทรงก็ออกมารับฉันหน้าตำหนักแต่ฉันก็ไม่ยอมเข้าไปโดยง่าย ร้องไห้ กริ๊ดร้องอยู่หน้าตำหนักได้ซักพัก ร่างทรงก็เอาไม้เท้าวางลงไปที่หลังฉัน ฉันจึงยอมเข้าไปในตำหนักโดยดี แม่บอกว่าตอนนั้นไม่ใช่ตัวฉันอีกแล้ว เป็นใครก็ไม่รู้ ร่างทรงบอกพ่อกับแม่ว่าฉันโดนของ ท่านจะช่วยถอนของให้แต่ต้องให้ฉันอยู่ที่นี้เป็นระยะเวลา 7 วัน เพราะยังกลับบ้านไม่ได้ที่บ้านมีวิญญาณร้ายคอยฉันอยู่ หลังจากถอนของครบกำหนด 7 วัน ก็กลับมาบ้าน  แต่มันก็ยังไม่รู้สึกดีขึ้น เพราะตั้งแต่กลับมาบ้านเวลากลางคืนฉันนอนไม่หลับเห็นแต่ภาพวิญญาณต่าง ๆ เดินไปมาอยู่เติมบ้านไปหมด และรู้สึกว่าหลังตัวเองเหมือนโดนใครเอาเข็มแหลม ๆ คอยปักอยู่ตลอดเวลา แต่พอเวลากลางวันนอนได้นอนดีใครชวนไปไหนก็ไม่ไปอยู่แต่บ้าน พอจะออกจากบ้านก็รู้สึกเหมือนมีใครดันไม่ให้ออก  ดีที่ช่วงนั้นปิดเทอมแล้ว 

พอหลาย ๆ วันเข้าฉันเริ่มรู้สึกว่าไม่ไหวแล้ว กลางคืนนอนไม่ได้ ปวดหลังอยู่ตลอดเวลา แม่เลยพาไปหาหมอให้หมอตรวจดูให้ แต่พอตรวจก็ไม่พบอะไรผิดปกติ ฉันเลยปรึกษาร่างทรงว่าเกิดจากอะไร ร่างทรงเลยบอกว่าให้สวดคาถานี้ ๆๆๆๆ แต่พอสวดก็ไม่เห็นได้ผลอะไร เลยไปไห้คนเฒ่าคนแก่ที่เป็นร่างทรงและเป็นเพื่อนกับยายดูให้ ปรากฏว่ามีคนเอาหุ่นรูปปั้นนางรำมาวางไว้บนศาลพระภูมิที่บ้าน หันหน้าเข้าหาบ้าน ทำให้ออกไปไหนมาไหนไม่ได้ มีอะไรไม่รู้คล้ายเหล็กปักอยู่กลางหลังหุ่นนั้น ทำให้เจ็บปวดหลังอยู่ตลอดเวลา ให้เอาคนที่มีวิชาอาคมไปเอาออก แม่ก็เลยให้คุณลุงมังคทยกที่วัดแถวบ้านไปเอาออกให้ แต่ก็ไม่ดีขึ้น ทำให้แม่ตัดสินใจว่าต้องทำอะไรเสียอย่างแล้ว แม่จึงปรึกษาเพื่อนที่ชอบดูเรื่องดวง เพื่อนแม่ก็เลยแนะนำให้แม่พาฉันไปที่ราม 2 ท่านเป็นร่างทรงพ่อปู่ท้าวเวสสุวัณโน และพ่ออิศวรนารายณ์  พอไปถึงฉันไม่ยอมเข้าตำหนักอีกตามเคย พ่อปู่จึงถือไม้เท้ามาดันหลังฉันเข้าไป พ่อปู่เอาไม้เท้าทาบไปตามจุดต่างๆ เอาน้ำมนต์มาให้ฉันเอามือวางไว้ในอ่างน้ำมนต์แล้วให้กางขากางแขนออกไป ห้ามให้ใครมาขวางตรงประตู เพราะจะถอนของ พ่อปู่ก็สวดบทอะไรไม่รู้มากมาย มีเทียนขาว 9 เล่ม อยู่ในมือของพ่อปู่ พอถอนของเสร็จเชื่อไหมว่ามีของที่ไม่น่าจะมีอยู่ในร่างกายเข้าไปอยู่ในร่างกายของฉันได้อย่างไร ทั้ง ตะปู เส้นผม  ก้อนหินก้อนกรวด  เต็มไปหมด น้ำมนต์จากที่ใส่ ๆ กับเป็นสีขุ่น ๆ เทียนขาวกลายเป็นหยดเทียนสีดำสนิท อย่างไม่น่าเชื่อ ตอนนั้นรู้สึกตัวเองโล่ง จากอาการปวดหลังตามเนื้อตามตัวหายไปอย่างไม่น่าเชื่อ พ่อปู่บอกว่าคนที่ทำของฉันกะเอาฉันให้ถึงตาย แต่ตายอย่างช้า ๆ จะให้พ่อปู่เอาของคืนคนที่ทำไหม ฉันบอกว่าพ่อปู่ว่าไม่ดีกว่า เพราะคิดว่าใครทำอย่างไรก็ได้อย่างนั้น กรรมเดี๋ยวนี้มันติดจรวด เวรย่อมระงับด้วยการไม่จองเวร หลังจากนั้นพ่อปู่ก็แนะนำฉันให้เอาดวงของตัวเองไปูผูกไว้ที่ฐานพระที่ไหนซักที เพื่อที่จะไม่ให้ใครมาทำอะไรเราได้อีก และพ่อปู่จึงได้รับฉันเป็นลูกศิษย์อีกคน หลังจากวันนั้นนับเป็นระยะเวลา 7 ปี แล้วฉันเป็นลูกศิษย์ของพ่อปู่ท้าวเวสสุวัณโน ถ้าไม่ได้ท่านฉํนก็คงไม่มีชีวิตอยู่รอดมาถึงทุกวันนี้ได้ ทุก ๆ ปีฉันจะไปงานไหว้ครูเป็นประจำทุกปี ทำให้ชีวิตฉันมีสิ่งดี ๆ เกิดขึ้นในชีวิตอย่างมากมาย  

          เรื่องแบบนี้พูดไปใคร ๆ ก็คงจะไม่เชื่อ เพราะถ้าไม่โดนกับตัวเองและคนในครอบครัวคงไม่รู้ว่าเป็นเช่นไร ทุกวันนี้ฉันยังทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้กับคนที่ได้ทำฉัน ให้อย่ามาจองเวรจองกรรมกันอีกเลย เพราะฉันเชื่อว่าฉันไม่เคยมีศัตรูที่ไหน มีแต่คอยช่วยเหลือคนอืน ๆ เสมอ  แต่ทำไมถึงต้องมาทำกันถึงขนาดนี้