สวัสดีค่ะเมื่อฉันได้พูดถึงของเรื่องของการหันกับมารักตัวเอง ให้ท่านผู้อ่านทุกท่านได้ใช้เป็นข้อคิดดี ๆ ในการนำไปใช่ในการดำเนินชีวิตไปแล้ว วันนี้ก็เลยอยากให้ท่านผู้อ่านได้ยอมรับกับความเจ็บปวดไม่ว่าความเจ็บปวดนั้นจะเป็นเรื่องใดก็ตาม ขอให้เรายิ้มรับกับความเจ็บปวดนั้น

          ในขณะที่คนหนึ่งอยากจะรู้แต่อีกคนไม่อยากให้ถาม คนหนึ่งคอยที่จะวิ่งไล่ตามแต่อีกคนกับเดินหนีไป คนหนึ่งยังคอยอยู่ที่เดิม แต่อีกคนหนึ่งนั้นไม่รู้ไปอยู่ที่ไหนแล้ว  คนหนึ่งบอกว่าเหงาใจแต่คนอีกคนว่าเหนื่อยระอา คนหนึ่งอยากที่จะไปหา อีกคนหนึ่งก็กับห่างหายไป คนหนึ่งอยากที่จะนั่งอยู่ไกล ๆ อีกคนหนึ่งไม่ยอมสบตา คนหนึ่งโทรหาได้ทุกครั้งทุกเวลา อีกคนกับไม่เคยคิดที่จะโทรหา คนหนึ่งแบกรับรักเอาไว้เติม แต่อีกคนไม่แคร์ไม่สนอะไร คนหนึ่งคนทำได้แทบทุกอย่างเพื่ออีกคนหนึ่ง แต่คนอีกคนหนึ่งนั้นไม่เคยได้สนใจ  คนหนึ่งคิดที่จะหาเรื่องพูดคุยกับอีกคนหนึ่งนั้นหาเรื่องว่า คนหนึ่งคิดถึงอีกคน แต่อีกคนกับคิดถึงใครอีกคนหนึ่ง  ในขณะที่อีกคนรักมากมายแต่อีกคนทำไมรักน้อยลง  คนหนึ่งบอกว่ารักแต่อีกคนไม่อยากจะรับรู้ คนหนึ่งยังเหมือนเดิมอยู่ แต่อีกคนกับทำไมเปลี่ยนไป คนหนึ่งห่วงใยเสมอ อีกคนยังห่วงใยกันอยู่หรือเปล่าคนหนึ่งนั่งร้องไห้อยากที่จะรู้หัวใจของคนอีกคน

           ในขณะที่เราคิดถึงคน ๆ หนึ่ง แต่คนอีกคนหนึ่งกับคิดถึงใครอีกคนอยู่ก็ได้ และบางครั้งก็อาจมีคนที่คิดถึงเราโดยที่เราไม่เคยสนใจเลยเช่นกัน บางครั้งการที่เราได้ฝันไปคนเดียวมันก็คงจะดีกว่าได้รับรู้ความจริงที่ว่าสิ่งที่เราคิดทั้งหมด มันคือความฝันของเราเองเพียงคนเดียว ฉะนั้นไม่แปลกอะไรหรอที่คนส่วนใหญ่เลือกที่จะจบอยู่กับความฝันมากกว่าการได้รับรู้ความเป็นจริง   การที่เราไม่ได้เป็นที่ หนึ่ง ในใจของใครคนหนึ่ง ไม่ใช่เรื่องน่าเศร้า เราอาจเป็นที่ สอง ซึ่งมันก็ยังดีกว่าเป็นที่ สาม ที่สี่ และหาเราเป็นที่ สิบ ในใจของใครคนหนึ่ง ก็ขอให้เราคิดไว้ว่า ดีกว่าการที่เราไม่มีความสำคัญอะไรในใจใครคนหนึ่ง แต่จำเอาไว้เลยว่า หากหัวใจของเรายังไม่ร้องไห้ออกมาดัง ๆ ให้คนอื่นเขาได้รับรู้ ได้ยิน พร้อมกับคำพูดที่ว่า “ฉันเหนื่อยเหลือเกินแล้วกับคน ๆ นี้” โปรดห้ามหัวใจก่อนที่ฉันจะอ่อนล้าไปมากกว่านี้ ก็จงรักและชอบต่อไป  การที่เราได้รักใครซักคน ไม่ต้องการใช้ความพยายาม “ การตัดใจ จากใครคนหนึ่ง” ต่างหากที่ต้องใช้ความพยายามอย่างมาก ลองคิดชั่งใจดูสิว่า ความสุขที่เราได้รับในยามที่ได้สบตาคน ๆ นั้น กับความทุกข์ยามที่เราต้องคอยหลบ ๆ ซ่อน ใครคนนั้น สิ่งไหนมันหนักหนากว่ากัน อย่าโทษตัวเราเองเลยที่ พบเจอใครคนหนึ่งในยามที่สายเกินไป และอย่าโทษใครคนหนึ่งที่เขาไม่มีใจให้กับเรา อย่าโทษโชคชะตาที่ทำให้เราทั้งสองพบกัน แต่ไม่ได้ทำให้หัวใจของเราทั้งสองตรงกัน แต่ให้เรานั้นจงยิ้มรับให้กับตัวเอง ที่อย่างน้อยถึงจะพบใครคนหนึ่งสายในเวลาที่สายเกินไป แต่ก็ยังได้พบ ให้เรานั้นยิ้มให้ใครคนหนึ่งที่ถึงจะไม่ได้ให้หัวใจเรามา แต่ก็ยังได้รับหัวใจของเราไป ยิ้มให้กับโชคชะตาที่ยังทำให้เราได้รู้จักกับใครคนหนึ่งเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งคน เราควรที่จะดีใจเสียด้วยซ้ำที่ครั้งหนึ่ง เราได้เจอคนที่เราอยากเก็บรอยยิ้มของใครคนหนึ่งไว้คนเดียว  คนที่เราใส่ใจกว่าตัวของเราเอง คนที่ทำให้เราหัวเราะและร้องไห้ได้อย่างมากมาย คนที่เพียงแค่เห็นรอยยิ้มของเขา ก็สามารถทำให้วันที่หมองหม่นเปลี่ยนแปลงไป เป็นวันที่สดใส เท่านี้มันก็เพียงพอแล้วไม่ใช่หรือ แค่การที่ได้เห็นคนที่เรารักได้หัวเราะอยู่กับใครสักคนที่เขารักมากที่สุดถึงมันจะไม่ใช่เราก็ตาม แต่นั่นก็คือความสุขของการได้รักอย่างจริงใจ 

          แต่ถ้าใครคนนั้นถามเราว่าเจ็บปวดซักแค่ไหนมันคงตอบไม่ได้ เหมือนหัวใจมันหยุดเต้นและลมหายใจหยุดไปขณะหนึ่ง ตอนที่ใครคนหนึ่งบอกกันว่า เราคงต้องสิ้นสุด ใครคนหนึ่งไม่มีรักให้เราอีกแล้วเขาจะรู้ตัวเองไหมว่า เขาได้ทำให้ใครคนหนึ่งที่รักเขามากเสียใจแลทำให้ชีวิตของคนหนึ่งคนต้องร้องไห้ตลอดกาล  เหมือนใครเอามีดมาทิ่มแทงกันเลยก็ว่าได้ แต่ของให้ใครคนนั้นอย่าเฉยชาเวลาที่เราใกล้ชิดกัน หรืออย่าทำเป็นว่าเราไม่เคยรักกัน ทั้งที่ก่อนหน้านี้ รักของเราสองคนหวานชื่นเพียงใด   หากเขาคนนั้นจะไปแล้วจริง ๆ อย่าได้ถามเราเลยว่าเจ็บปวดแค่ไหนที่เขาหมดใจในคำว่ารักที่เราเคยมอบให้ อย่าเงียบเฉย อย่าทำร้ายด้วยการถามอะไรไปมากกว่านี้เพราะคำตอบเดียวที่เขาคนนั้นจะได้คือ น้ำตาที่ไหลออกมาจากคนที่หัวใจไม่เข็มแข็งพอ แต่ความเจ็บปวดที่เราได้รับบทนี้จะทำให้เราเข็มแข็งในวันข้างหน้าเพราะฉะนั้นเราต้องยิ้มรับกับความเจ็บปวดให้ได้ ยิ้มเข้าไว้นะค่ะ