ท่านเชื่อไหมว่าความรักนั้นก็เปรียบเหมือนกับผีเสื้อ ที่วิ่งไล่ตามโดมดมดอกไม้ไปเรื่อย ๆ มันคงคงเหมือนกับความรักของใครอีกหลาย ๆ คนที่ยิ่งวิ่งเข้าหามันเท่าไหร่ มันก็ยิ่งห้างเราออกไปทุกที แต่ถ้าเราลองปล่อยความรักนั้นไป มันกับจะเข้ามาหาเราเอง ถ้าเราไม่เคยคิดคาดหวังกับมันมาก ความรักก็สามารถทำให้เรามีความสุข แต่มักจะทำให้เราเจ็บปวด แต่ถ้าความรักนั้นจะเป็นสิ่งที่พิเศษ ถ้าเราได้มอบมันให้กับใครสักคนที่คู่ควร สำหรับใครที่ไม่ใช่คนโสด เขาบอกว่าความรักนั้นไม่ใช่การเป็นคนดีพร้อม สมบูรณ์ของใคร แต่รักคือการหาใครซักคนหนึ่งที่ช่วยให้เราเป็นคนดีที่สุดเท่าที่เราดีได้ สำหรับใครที่เป็นคนเจ้าชู้  อย่าได้พูดคำว่ารักอีกเลย ถ้าเราไมได้ใส่ใจกับความหมายนั้น อย่าพูดถึงความรู้สึก ถ้ายังไม่ได้รู้สึกอย่างที่คิด อย่าไปยุ่งเกี่ยวกับชีวิตของใครเลย ถ้าเราจะทำให้ใครคนนั้นต้องเสียใจ  อย่าไปมองลึกถึงดวงตา ถ้าคำพูดของเราล้วนเป็นคำที่โกหกทั้งนั้น  สำหรับใครที่ยังไร้เดียงสาในเรื่องของความรัก เราจะรักได้อย่างไร รักได้แต่อย่าลุ่มหลง คงเส้นคงวาแต่ไม่ดื้อรื้น แบ่งบัน และไม่เอาเปรียบพยายามเข้าใจซึ่งกันและกันมากกว่าที่จะเรียกร้องหาความเจ็บ แต่อย่าได้เอาความเจ็บนั้นติดตัวไปตลอดทั้งชีวิต สำหรับใครที่กำลังอกหก การอกหัก มันจะยืดยาวเท่าที่เรานั้นต้องการให้มันเป็น และความรู้สึกเราได้เจ็บปวดมากเท่าที่เรายอมให้บาดแผดนั้นลึกลงไปในใจ สำคัญก็คือว่ามันไม่ใช่จะพ้นจากสภาพการอกหักได้ แต่ในขึ้นอยู่กับว่าเราเรียนรู้จากมันได้มากน้อยแค่ไหนต่างหาก สำหรับใครที่ยังหลงอยู่กับรัก เขาบอกเอาไว้ว่ามันเจ็บปวดที่เห็นคนที่เรารักมีความสุขกับคนอื่น แต่มันจะเจ็บปวดยิ่งกว่าถ้าคนที่เรารัก ไม่มีความสุขเมื่ออยู่กับเรา และสำหรับใครที่กลัวต่อการสารภาพรักเรากลัวที่ต้องบอกเลิกกับใครสักคน แต่มันจะเจ็บยิ่งกว่าถ้ามีคนมาบอกเลิกกับเราก่อน แต่มันจะเจ็บอย่างที่สุด หากคนที่เรารักไม่เคยได้รู้มาก่อนเลยว่า เรารักเขามากแค่ไหน สำหรับใครที่ยังคบ ๆ กันอยู่ มีคนเขาบอกว่า  สิ่งที่น่าเสียใจที่สุดในชีวิตคือ การที่เราพบ และรักใครสักคนจนสุดท้ายพบว่ามันไม่ใช่ และเราเองที่ต้องเสียเวลาไปเป็นปี ๆ ให้กับคนที่คนที่ไม่คู่ควร ถ้าเขาคนนั้นของเรา ไม่ใช่คนที่ใช่สำหรับเรา จะมาเสียเวลากับเขาทำไม ปล่อยเขาไปเถิด

         โลกของความรักเป็นโลกที่มีความแปลกแยกมากที่สุด ถ้ามองด้วยตาเปล่า เราจะเห็นแต่สีชมพูอยู่ในนั้น แต่จะไม่มีใครมองเห็นได้ทันที ว่าโลกของความรักมีอีกสองสีที่ซ่อนอยู่ นั่นคือขาวที่สุดและดำที่สุด...ถ้าเราเรียนรู้ที่ด้านสีขาวก่อน เราจะรักใครเพียงเพื่อเติมความสุขให้ชีวิตเท่านั้น จนกว่าจะเดินมาเจอสีดำในอีกด้านหนึ่งแต่ถ้าเราเรียนรู้ที่ด้านสีดำก่อน เราจะรักด้วยหัวใจที่เติมไม่เต็ม จนกว่าจะเดินมาเจอสีขาวในอีกด้านหนึ่งถ้าคนสองคนต่างก็เป็นสีขาวกับสีขาวมาเจอกัน เราจะคาดหวังในกันและกันสูงแค่ขยับตัวเพียงเล็กน้อยก็สะเทือนถึงหัวใจ และในขณะเดียวกัน.... ถ้าคนสองคนต่างเป็นสีดำกับสีดำมาเจอกัน เราจะรักกันบนความหวาดระแวงแค่หันไปมองข้างหลังเพียงเล็กน้อยความเชื่อมั่นใจกันและกันจะหายไปและก็ทำให้กันและกันเจ็บอีกถ้าเราต่างเดินผ่านทั้งสีขาวและสีดำมาแล้ว เราจะรักกันด้วยหัวใจที่เป็นอิสระ ไม่ว่าจะหันซ้าย หันขวา หรือว่าออกเดินทางเพียงลำพัง เราจะยังเป็นความอบอุ่นของกันและกันเสมอ เพราะเราต่างก็รู้ ไม่ว่าจะเลือกยืนอยู่ในสีไหน ล้วนทำให้เราเจ็บได้ไม่ต่างกันเราจึงจะเรียนรู้ที่จะจูงมือกันไปยืน ณ จุดกึ่งกลางผสมผสานสีดำกับสีขาวอย่างละครึ่งเพื่อเรียนรู้ความรักบนโลกแห่งความจริงที่ไม่ได้มีแค่สุขหรือทุกข์เพียงด้านเดียว

 จะรู้ว่าโลกนี้....มันกว้างใหญ่

ก็ต่อเมื่อเราได้...เดินทาง

จะรู้คุณค่าของอะไร.....บางอย่าง

ก็ต่อเมื่อเราได้....เสียมันไป

จะรู้ความหมาย....ของฟ้าหลังฝน

ก็ต่อเมื่อเราผ่านพ้น...มันมาได้

จะรู้ว่ายังมีเรื่อง...อีกมายมาย

ก็ต่อเมื่อเราเปิดใจ..ยอมรับมัน

จะรู้ว่าในหนังสือ..มีอะไร

ก็ต่อเมื่อ...เราได้ลองเปิดอ่าน

จะรู้ว่าเวลา..ของดอกไม้บาน

ก็ต่อเมื่อเรา..เฝ้าตามอยู่อย่างนั้น

จะรู้ว่าเสียงหัวเราะ..มันมีค่า

ก็ต่อเมื่อเราเสียน้ำตา..ในสักวัน

จะรู้ถึงความในใจ...ของกันและกัน

ก็ต่อเมื่อเราได้พูด...มันออกมา

จะรู้ว่าอะไร..ที่เรียกว่าคิดถึง

ก็ต่อเมื่อในความคิดถึง...มีใครสักคน

จะความหมายในคำว่ารัก..สักครั้ง

ก็ต่อเมื่อมีใครบางคน..ให้หวั่นไหว

จะรู้ว่าค่ำคืนนี้...คงไม่เงียบเหงา

ก็ต่อเมื่อทุกเรื่องเล่า...ได้มีโอกาสบอกไป

จะรู้ว่าทุกคำพูด...หมดความหมาย

ก็ต่อเมื่อคน ๆ นั้นไม่อยู่ให้บอก