สวัสดีค่ะ แม้ช่วงนี้ละครต่าง ๆ กำลังมาแรง ๆ กันทั้งนั้นเลยนะค่ะอย่างเช่น ละครเรื่อง 365วันแห่งรัก
ของทางช่อง 3 ที่  ดูทีไรรู้สึกว่านางเอกของเรานั่นก็คือพี่แอน ทองประสง ที่เป็นผู้หญิงที่น่ารำคาญมาก
ในมุมมองของผู้ชายหลาย ๆ คน ทุกคนว่าอย่างนั้นไหมค่ะ เพราะพี่เขาเล่นติดต่อพระเอกแจ้ สงสัย
และจับผิดไปทุกเรื่อง อยากที่จะรู้ไปหมดทุกเรื่อง

ฉันว่าบางทีคนเราก็คงมีเรื่องที่ไม่อยากให้ใครรู้บางเหมือนกันบางทีคนรักกันหลายๆ คู่
อาจมีเรื่องที่ไม่อยากให้คนรักรู้ เพราะไม่อยากให้ไม่สบายใจบาง เราเองก็ต้องเข้าใจเขาบางนะค่ะ
ไม่ใช่ก็โว้ยว้าย งอนไปเสียทุกเรื่องก็ไม่ไว้เหมือนกันนะค่ะ แบบนี้ ถ้าเป็นเรื่องจริงในปัจจุบัน
สงสัยว่าผู้ชายคนนั้นคงอยากจะบอกเลิกวันล่ะ ร้อย ๆ หนเลย และประจวบเหมาะกับที่
วันนี้มีน้องที่มหาลัยส่งเมล์มาให้เกี่ยวเรื่องราวความรักเช่นเดิม ก็เลยนำมาฝากท่านผู้อ่านทุกท่านกัน
เป็นเรื่องราวของ 365 วันเหมือนกัน แต่เป็น 365 วันของคำว่ารักนะค่ะ มาดูกันเลยดีกว่าค่ะว่าเป็นอย่างไรกันบาง

          เด็กผู้หญิงคนหนึ่งนั่งเหงาอยู่ริมหน้าต่าง เธอนั่งมองดูกระถางต้นไม้ที่แห้งเฉา ดินแตกระแหง
แต่ยังมีเมล็ดพืชงอกงามอยู่ในนั้น เธอเก็บเมล็ดพืชนั้นมาด้วยความสงสัย...อยากรู้ว่ามันงอกขึ้นมาได้อย่างไร?  
เธอจึงลองนำเมล็ดนั้นไปปลูกดูใหม่อีกครั้ง 

วันที่ 1 ของการปลูก เธอนำเมล็ดพืชนั้นมาปลูกในกระถางใบใหม่ และรอคอยวันที่มันจะค่อยเติบโต
เธออยากเห็นเมล็ดพืชโตโดยเร็ววัน จึงรดน้ำ จนล้นกระถาง

วันที่ 2
เธอเฝ้าดูการเจริญเติบโตของเมล็ดพืชนั้น ทันใดนั้นก้อมีปลาทองออกมาจากเมล็ดนั้น
เด็กหญิงเอาปลาทองใส่ไว้ในโหลและคิดว่าคงรดน้ำมากเกินไปจึงเอากระถางไปใส่ไว้ในเตาอบและเฝ้าดู

วันที่ 3 เธอเปิดเตาอบออกดูเห็นลูกไก่เดินอยู่ในนั้น มันมองมาที่เธอและเดินตามเธอตลอดเวลา
เด็กหญิงมีความคิดว่าควรจะใส่ปุ๋ยให้มันและเริ่มเทปุ๋ยจนหมดถุง และ..รอ

วันที่ 4 มีริบบิ้นสีแดงออกมาจากเมล็ด เธอดีใจมากนำริบบิ้นมาผูกให้กับลูกไก่ แต่ละวันเด็กผู้หญิง
จะเฝ้ารอดูว่าจะมีอะไรออกมาจากเมล็ดพืชอีก เธอมีความสุขกับการได้ดูแลเมล็ดพืช รดน้ำ พรวนดิน
ให้แสงแดด

วันที่ 30 เด็กหญิงเบื่อที่จะรดน้ำ และดูแลต้นไม้ เธอไม่ ! ่ตื่นเต้นกับสิ่งที่จะออกมาจากเมล็ดพืชนั้นเหมือน
แต่ก่อน..ต้นไม้เริ่มแห้งเฉาใบไม้เริ่มเป็นสีเหลือง ไม่มีอะไรออกมาจากเมล็ดพืชอีก..

วันที่ 180 ใบไม้เริ่มแห้งกรอบ
ดินเริ่มแตกแยกเหมือนครั้งแรกที่เด็กหญิงเจอมัน..เธอเศร้าเสียใจอย่างมาก

วันที่ 250 เด็กหญิงรดน้ำในปริมาณที่พอเหมาะ...เธอมีความหวังที่จะได้พบสิ่งที่ทำให้ประหลาดใจ
อย่างที่เคยเป็น

วันที่ 251 เธอนำกระถางมารับแสงแดดอ่อนๆตอนเช้าด้วยใจที่เบิกบานและเต็มไปด้วยความหวัง

วันที่ 252 เธอใส่ปุ๋ยและพรวนดินให้ต้นไม้ มีลูกไก่ที่ผูกริบบิ้นสีแดงและปลาทองในโหลอยู่ใกล้ๆ

วันที่ 300 การเอาใจใส่ ดูแลอย่างใกล้ชิดของเธอทำให้ต้นไม้กลับมาออกใบเขียวชอุ่ม..และที่น่าประหลาดใจคือ
เมล็ดพืชกลายเป็นดอกสีขาวเล็กๆรูปร่างคล้ายหัวใจ เด็กหญิงตื่นเต้นดีใจกว่าทุกครั้ง

วันที่ 340 เธอร้องเพลงและพูดคุยกับดอกไม้สีขาวนั้นทุกเวลาที่ว่าง เธอรู้สึกมีความสุขมาก..ที่ได้คอยเอาใจใส่
โดยลืมไปสนิทว่า มันจะกลายเป็นอะไรต่อไป..เด็กหญิงไม่คาดหวังให้ดอกไม้กลายเป็นสิ่งใด เธอทะนุถนอม
และดูแลมันอย่างดีที่สุด

และวันที่ 365 ก็มาถึงเด็กหญิงนั่งอยู่ริมหน้าต่าง กระถางตรงหน้าเธอไม่มีดอกไม้สีขาวรูปหัวใจอีกแล้ว
ดอกไม้ที่เธอเฝ้าดูแลหายไป!! ..แต่เธอไม่เศร้า ไม่เสียใจ ไม่ร้องไห้ เพราะเด็กผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่ริมหน้าต่าง
เขาสามารถพูดคุยกับเธอ ยิ้มให้เธอ ไปทุกที่กับเธอ เข้าใจเธอ และเธอก็ไม่เคยเหงาอีกเลย......

          ทุกคนรู้หรือยังว่าดอกไม้สีขาวรูปหัวใจกลายเป็นอะไรกัน  เด็กผู้หญิงใช้เวลา 1 ปี ในการเรียนรู้เรื่องความรัก
เธอเรียนรู้ว่า  เมื่อเธอรดน้ำมากๆไม่ได้แปลว่ามันจะเจริญเติบโตเร็ว มันอาจกลายเป็นสิ่งที่เธอคิดไม่ถึง
การเอาใจใส่กันเป็นสิ่งที่ช่วยหล่อเลี้ยงให้ความรักคงอยู่ต่อไป การรอคอยเมื่อครั้งแรกเต็มไปด้วยความตื่นเต้นแต่นานเข้า
จะกลายเป็นความท้อแท้และเบื่อหน่าย ถึงเรายอมรับที่จะสูญเสียแต่ไม่มีทางหนีจากความเจ็บปวดได้  ไม่มีคำว่าสาย
สำหรับความรัก เราเริ่มต้นใหม่ได้เสมอ การที่เราคาดหวังกับความรักมากเท่าไรเมื่อไม่เป็นอย่างที่หวัง
เราจะยิ่งเจ็บปวดมากเท่านั้น และเราละค่ะใช้เวลาเท่าไรในการทำความรู้จักและพยายามเข้าใจในความรัก "ความรัก"
ไม่มีข้อปฏิบัติที่ตายตัว แต่ละคนจึงต้องค้นหาคำตอบด้วยตัวเอง ตามวิธีที่แตกต่างกัน....วันนี้เราล่ะเข้าใจความรักแล้วหรือยัง?