สวัสดีค่ะอ่านเรื่องราวความรักและข้อคิดดี ๆ มาหลายสัปดาห์แล้ว วันนี้ขอเอาความรู้เรื่องสุขภาพมากฝากกันบาง พอดีว่ามีรุ่นน้องที่เรียนแพทย์พยาบาล น้องเขาชอบที่จะส่ง Forward เกี่ยวกับสุขภาพมาให้บ่อย ๆ วันนี้ก็เลยนำมาฝากกันซักเรื่องก่อน เชื่อว่าทุกคนคงปฏิเสธไม่ได้ว่าไม่เคยนอนดึก แต่ทุกคนรู้ไหมค่ะว่าการนอนดึก ๆ นั้นมีโทษต่อสุขภาพของคนเราอย่างไร มาทำความเข้าใจกันเลยดีกว่าค่ะ

       หลายครั้งที่ทุกคนต้องเสียใจกับความรัก แต่ทุกคนรู้ไหมว่า ทุกครั้งที่ตัวเราเองบอกว่าเสียใจ แต่เรากับยิ้มได้ถ้ามีความรักครั้งใหม่เข้ามา หรือเห็นคนที่เรารักมีความสุขถึงแม้ว่าเราจะต้องเจ็บปวดซักเท่าไร  กับการทุ่มเทความรักให้ใครซักคน เราเคยถามตัวเองบางไหมว่า คำว่าทุ่มเท สำหรับความรักนั้นมันต้องมากแค่ไหนถึงจะพอค่ะ เพราะสำหรับคนบางคนทุ่มเทมากมาย แต่สุดท้ายก็ต้องอกหัก คนบางคนทุ่มเทแค่บางส่วนที่จำเป็นแต่ก็ต้องพอกับคำว่าอกหัก หรือบางคนทุ่มเททั้งตัวและหัวใจและทุกสิ่งทุกอย่างที่มีก็ยังอกหัก แล้วกับความรักล่ะเมื่อไรถึงจะพอค่ะ

       ทุกคนบอกว่าหัวใจเป็นอวัยวะส่วนหนึ่งของร่างกาย ที่ทุกคนมักจะควักออกมายกให้กับคนที่รัก บางคนบอกว่ามีหัวใจสี่ห้อง ให้คนนี้ห้องหนึ่ง คนนั้นห้องหนึ่ง  แต่บางคนกับปฏิเสธความรักจากคนอื่นด้วยการบอกว่าหัวใจไม่ว่างแล้วทั้งสี่ห้อง จริงแล้วนั้นเราสามารถมอบอะไรให้กับคนที่เรารักได้มากกว่าหัวใจ เพราะหัวใจนั้นมันเป็นแค่ส่วนหนึ่งของร่างกาย บางคนหัวใจป่วยก็ผ่าตัด ถ้าเราให้หัวใจคนผิด แล้วเขาไม่ดูแลเอาใจใส่ เราก็เอากลับมาได้ แต่ฉันกำลังพูดถึงถึงชีวิตของคนทุกคนที่ประกอบด้วยกายที่หยาบและวิญญาณในร่างกาย ที่สำหรับบางคู่เขาได้มอบให้กันอย่างหมดเนื้อหมดตัว อย่ารู้เลยว่าประสบการณ์ที่ฉันจะเล่าให้ฟังนี้เป็นของใคร มีหญิงคนหนึ่งคาดหวังกับตัวเองว่าวันหนึ่ง เธอต้องเจอคนที่ใช่อีกครั้ง หลังที่เธอได้เสียคนที่รักไปครั้งหนึ่ง จากความบกพร่องที่เกิดจากการไม่ดูแลเอาใจใส่ของเธอเอง หญิงคนนั้นเสียใจแต่ไม่เคยท้อ เธอจะไปโทษใครก็ไม่ได้ เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ที่ความรักในวันนั้นมันจะต้องจบลง เธอลุกขึ้นมาพูดกับตัวเองเสมอว่า ด้วยเจตนารมณ์ที่จะสร้างสิ่งที่ดีทึ่สุดให้กับชีวิตในอนาคต เธอจะมอบสิ่งที่เธอมีทั้งหมดในทางความรู้สึก ให้กับชายที่เธอฟันธงว่าใช่ ตลอดระยะเวลาเธอได้ทุ่มเทศึกตัวเอง ดีที่มันไม่ใช่การศึกษา แต่เธอกำลังศึกษาข้อดีข้อเสียของตัวเอง ว่าตนเองนั้นมีข้อบกพร่องอะไรในอดีตถึงได้เสียคนรักไป อะไรคือสิ่งที่ควรจะมี อะไรคือสิ่งที่ควรทำ เพื่อคนที่เธอรักอย่างแท้จริง

               สวัสดีค่ะ ห่างหายกันไปหนึ่งวัน เพราะช่วงนี้มีงานยุ่งเลยไม่ค่อยได้มีเวลาเข้ามาโพสต์ข้อความดี ๆ ให้ได้อ่านกัน เมื่อวานไม่สบายเลยไม่ได้เข้ามาโพสต์ข้อความ กลับทางที่ทำงานก็เกือบสองทุ่มแล้ว กว่าจะอาบน้ำ ทานข้าวก็สามทุ่มกว่า รู้สึกเพลีย ช่วงนี้ไม่ค่อยได้มีเวลาได้พักผ่อนเท่าไร ขณะทุ่มเทในการทำงานขณะนี้ ยังมีคนคอยจ้องจำผิดเลย รู้สึกเหนื่อยเหลือเกินกับการทำงานที่ไร้คุณค่า รู้สึกว่าทำไปก็เท่านั้น ไม่มีความดีอยากจะลาออกเหลือเกิน แต่มานึก ๆ อีกทีเรายังมีภาวะหลาย ๆ อย่างที่ต้องทำ  ถ้าเราออกจากงานช่วงนี้ล่ะก็ ครอบครัวต้องลำบากแน่ ๆ แล้วอีกอย่างงานก็หายาก ๆ อยู่ด้วย  ไหนจค่าไปโรงเรียนน้องชาย ค่ายาแม่แต่ละเดือน บอกกับใจตัวเองเสมอว่าต้องอดทน แต่บางทีความอดทนของคนเราก็ย่อมมีขีดจำกัน แต่อย่างที่บอกว่าตัวฉันเองเป็นคนที่โกรธใครได้ยาก ลองใครทำให้โกรธแล้วล่ะ สงสัยต้องไปทำบุญแล้วล่ะ เพราะแต่ไหนแต่ไรฉันเป็นคนใจเย็น ไม่ค่อยโกรธใครง่าย ๆ แต่วันนี้รู้สึก เหนื่อยเหลือเกิน ทำไมล่ะ เราทุ่มเทในการทำงานขณะนี้ยังมีคนว่าอีกหรอ แต่ชั่งมันแล้วกัน ยิ่งเราเอามาคิดเรายิ่งทุกข์ไปเปล่า ก็เลยอย่าให้ทุกท่านที่กำลังท้อถอยกับการทำงาน ขอให้ลุกขึ้นสู้ต่อไป นะค่ะ ขอให้คิดถึงคนที่อยู่ข้างหลัง คนที่ยังรักเราก็มี คนเกลียดเราก็มีขอให้คิดแบบนี้นะค่ะ ใจเราเองจะได้ไม่เป็นทุกข์

สวัสดีค่ะ หลายวันมานี้ ฉันมีความรู้สึกว่าตัวเองไม่ค่อยเวลาได้พักผ่อนเท่าไร มั่วแต่ยุ่งเรื่องโน่นเรื่องนี้ ไหนจะเรื่องงาน ไหนจะเรื่องส่วนตัว และอีกมากมายหลายปัญหาที่เข้าแต่ละวัน จนฉันเองรู้สึกท้อ เหนื่อยเหลือเกิน แต่พอมาคิดอีกทีไม่ใช่ฉันคนเดียวที่ท้อแท้ ทุกคนต่างมีปัญหากันทุกคน แล้วแต่ว่าใครมีมากหรือมีน้อย บางทีใครอีกหลายคนอาจจะมีปัญหามากกว่าตัวฉันก็เป็นได้ ขอให้ทุกคนลุกขึ้นมาต่อสู่ และเริ่มต้นใหม่ คนเราทุกคนย่อมมีค่าในตัวเอง ท้อได้แต่อย่าถอยค่ะ ชีวิตของคนเราทุกคนมีค่าด้วยกันทั้งนั้น แต่คุณค่าของเรานั้นจะวัดได้จากอะไรบางนั้น เราลองคิดดูนะค่ะ

การที่เราเจอปัญหาต่าง ๆ มากมาย ทำให้เราได้ฝึกตัวเองอย่างหลากหลายเรื่องราว ที่ประดังประเดเข้ามา ไม่ว่าจะเป็นทั้งความสุข และความทุกข์ การพลัดพรากจากกัน การร่วมยินดีกับการสร้างครอบครัวใหม่ของใครหลาย ๆ คน และทำให้เราได้ทบทวนกับคำว่า มีสุขแล้วก็ต้องมีทุกข์ มีทุกข์แล้วก็ต้องมีสุขกับกัน ไม่ได้มีอะไรยั่งยืนยางถาวรตลอดไป การพลัดพรากจากกันก็เป็นสิ่งที่แท้และแน่นอนของชีวิต ไม่จากเป็นก็ต้องจากตาย แต่ด้วยจิตใจที่อ่อนไหวและการปรับสภาพจิตใจนั่น ยอมต้องใช้ระระเวลาในการยอมรับกับสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นธรรมดาของคนทุกคน เพราะเวลานึกทบทวนและย้อนไปถึงสิ่งผ่านมาในอดีต ทำให้ตัวฉันเองนึกถึงภาพทะเลที่เคยถ่ายไว้ ช่วงเวลาหนึ่งที่ฉันไปท่องเที่ยวกับครอบครัว จนถึงขนาดหยิบภาพถ่ายวันเก่า ๆ มันคงไม่ใช่เรื่องราของความรักหรือความชอบ ในจิตใจของฉัน บางทีก็บอกไม่ได้ว่ามีในจิตใจฉันมีอะไรอยู่บาง ฉันรู้สึกเพียงแค่เมื่ออยากรู้จักอะไรแล้วก็ควรต้องรู้จักให้ได้มากที่สุด แม้กระทั่งดอกหญ้าที่ดูเหมือนไร้ประโยชน์และไร้ค่า แต่อย่างไรก็ตามแต่มันก็ยังเป็นพืชชนิดหนึ่งที่เกิดขึ้นมาเป็นส่วนหนึ่งของโลก ฉันนั่งคิดไปเรื่อยเปื่อยอีกว่า ดอกหญ้ามักถูกนำไปเปรียบเทียบกับคนต่ำค่า