สวัสดีค่ะเป็นอย่างไรกันบ้างคะ Long Weekend ที่ผ่านมาคงเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ที่สุขสันต์ ไปท่องเที่ยวลันล๊ากันที่ไหนมาบ้างค่ะ  หลายคนคงพาครอบครัวไปเที่ยวที่ไหนสักที่ในในหยุดยาวแบบนี้ แต่ตัวฉันเองที่หายเงียบไปเลยก็เพราะว่ากลับบ้านที่ใต้ จังหวัดปัตตานี หลายคนคงสงสัยกันว่าไม่กลัวระเบิดบ้างหรือ บอกได้เลยว่ากลัวเหมือนกัน แต่ทำอย่างไรได้ล่ะค่ะ คนในพื้นที่เขายังดำรงชีวิตอยู่กันได้เลย แล้วตัวฉันเองคุณพ่อก็เป็นคนใต้ไม่เห็นต้องกลัว แค่ใช้ความระมัดระวังในการดำเนินชีวิตมากกว่า จะไปไหนมาไหนก็ต้องระมัดระวังตัวนิดหน่อย แต่ที่ห่างหายไปเกือบหลายวัน ไม่ได้ไปไหนมากหนัก เพราะว่าฉันป่วยเป็นไข้ทับฤดู หรือที่โบราณเรียกว่า ไข้ระดู  นอนอยู่กับบ้าน 4 ล้วนที่ผ่านมา ตั้งแต่ 27 – 29 ลุกไม่ขึ้นเลยค่ะ ตั้งใจว่าจะกลับไปทำงานวันที่ 28 ปรากฏว่าพอลุกขึ้นแล้วหน้ามืด เวียนหัว ไข้ขึ้นสูงมา กินยาแก้ไข้ ไข้ก็ยังไม่ลด  ทานอะไรไม่ค่อยได้  แม่เอานมมาให้ทาน ทานเข้าไปก็อาเจียนออกมา พอไข้จะลด ๆ ลงหน่อย ก็ขึ้นมาอีก  ขนาดวันที่ 29 เดินทางกลับบ้านที่ใต้ขึ้นกรุงเทพ ออกจากสถานีขนส่งสายใต้ยะลา 4 ทุ่ม มาถึงบ่ายสองโมงของวันที่ 30 กะว่าจะไปทำงานต่ออีกซักสองสามชั่วโมงก็ยังดี เพราะขาดงานมาโดยไม่ได้ลาแล้ว 2 วัน จะโทรไปหาผู้จัดการสัญญาณโทรศัพท์ไม่มี เพราะบ้านพ่ออยู่ติดกับภูเขาเลยไม่ค่อยมีสัญญาณ อยู่ที่โน่นก็เครียดเหมือนกันกลัวใครหลายคนจะว่า ว่าขาดงานหลายวัน แต่จะทำอย่างไรได้ เราไม่สบายร่างกายไม่มีแม้แต่แรงจะลุกขึ้น เพราะพิษไข้ และอีกอย่างติดต่อกับใครไม่ได้เลย ขนาดจะไปหาหมอในตัวเมืองยังลำบากเลย อาศัยทานยาลดไข้ให้ทุเลาลงแค่นั้นเอง  ขนาดวันนี้กลับไปทำงานวันแรกของสัปดาห์ยังรู้สึกเวียนหัว ทานอะไรเข้าไปก็จะอาเจียนเหมือนคนแพ้ท้องเลยก็ว่าได้  รู้สึก คั่นเนื้อคั่นตัว เจ็บคอ  ก็เลยอยากนำความรู้เกี่ยวกับเรื่องไข้ทับฤดูมาไว้เป็นความรู้ให้แก่ท่านผู้อ่านหลาย ๆ ท่าน ซึ่งสามารถนำความรู้เหล่านี้ไปใช้ประโยชน์ต่อไปได้

         สวัสดีค่ะ เห็นมีท่านผู้อ่านหลาย ๆ ท่านสนใจเรื่องโรคธาลัสซีเมียกันมากขึ้น คนเขียนเองก็รู้สึกภูมิใจอย่างไรบอกไม่ถูกเหมือนกัน ตอนแรกที่เข้ามาเขียนเรื่องนี้ยังคิดอยู่เลยว่าจะมีคนสนใจหรอ แต่พอเขียนไปเขียนมาก็มีคนสนใจและเข้ามาถามข้อสงสัยกันมากขึ้น รู้สึกมีกำลังใจ ที่ยังมีใครสนใจในเรื่องที่เราเขียนก็เลยต้องเขียนให้จบ เพราะเรื่องของโรคธาลัสซีเมียยังมีอีกมากมายที่ท่านผู้อ่านหลาย ๆ คนยังไม่รู้ ก็นำความรู้ในเรื่องโรคนี้มาถ่ายทอดความรู้ให้ท่านผู้อ่านได้นำไปแนะนำกับใครอีกหลายคน ถึงแม้ว่าตัวของเราเองจะไม่ได้เป็นโรคนี้ก็ตาม  แต่เราสามารถที่จะเป็นที่ปรึกษาได้  วันนี้ก็เลยนำความรู้เรื่องการตัดม้ามของผุ้ป่วยธาลัสซีเมียมาฝากกัน เพราะหลังจากได้บอกเล่าไปแล้วว่าขั้นตอนวิธีการรักษาผุ้ป่วยธาลัสซีเมียสามารถทำได้วืธีใดบ้าง หนึ่งในนั้นก็คือการตัดม้าม   

          สวัสดีค่ะนานแล้วนะค่ะที่ฉันได้พูดถึงการปลูกถ่ายไขกระดูกสำหรับผู้ป่วยที่ป่วยเป็นโรคธาลัสซีเมีย แต่มีข้อควรรู้อีกหลาย ๆ อย่างที่อยากนำมาฝากท่านผู้อ่านทุกท่าน เพื่อเป็นความรู้และสามารถนำไปแนะนำบุคคลที่เป็นโรคที่ต้องใช้วิธีการปลุกถ่ายไขกระดูกได้ เพราะการปลูกถ่ายไขกระดูกไม่ใช่เรื่องง่ายเท่าไรหนักต้องมีข้อควรระมัดระวังต่าง ๆ มากมาย  

          ท่านเชื่อไหมว่าความรักนั้นก็เปรียบเหมือนกับผีเสื้อ ที่วิ่งไล่ตามโดมดมดอกไม้ไปเรื่อย ๆ มันคงคงเหมือนกับความรักของใครอีกหลาย ๆ คนที่ยิ่งวิ่งเข้าหามันเท่าไหร่ มันก็ยิ่งห้างเราออกไปทุกที แต่ถ้าเราลองปล่อยความรักนั้นไป มันกับจะเข้ามาหาเราเอง ถ้าเราไม่เคยคิดคาดหวังกับมันมาก ความรักก็สามารถทำให้เรามีความสุข แต่มักจะทำให้เราเจ็บปวด แต่ถ้าความรักนั้นจะเป็นสิ่งที่พิเศษ ถ้าเราได้มอบมันให้กับใครสักคนที่คู่ควร สำหรับใครที่ไม่ใช่คนโสด เขาบอกว่าความรักนั้นไม่ใช่การเป็นคนดีพร้อม สมบูรณ์ของใคร แต่รักคือการหาใครซักคนหนึ่งที่ช่วยให้เราเป็นคนดีที่สุดเท่าที่เราดีได้ สำหรับใครที่เป็นคนเจ้าชู้  อย่าได้พูดคำว่ารักอีกเลย ถ้าเราไมได้ใส่ใจกับความหมายนั้น อย่าพูดถึงความรู้สึก ถ้ายังไม่ได้รู้สึกอย่างที่คิด อย่าไปยุ่งเกี่ยวกับชีวิตของใครเลย ถ้าเราจะทำให้ใครคนนั้นต้องเสียใจ  อย่าไปมองลึกถึงดวงตา ถ้าคำพูดของเราล้วนเป็นคำที่โกหกทั้งนั้น  สำหรับใครที่ยังไร้เดียงสาในเรื่องของความรัก เราจะรักได้อย่างไร รักได้แต่อย่าลุ่มหลง คงเส้นคงวาแต่ไม่ดื้อรื้น แบ่งบัน และไม่เอาเปรียบพยายามเข้าใจซึ่งกันและกันมากกว่าที่จะเรียกร้องหาความเจ็บ แต่อย่าได้เอาความเจ็บนั้นติดตัวไปตลอดทั้งชีวิต สำหรับใครที่กำลังอกหก การอกหัก มันจะยืดยาวเท่าที่เรานั้นต้องการให้มันเป็น และความรู้สึกเราได้เจ็บปวดมากเท่าที่เรายอมให้บาดแผดนั้นลึกลงไปในใจ สำคัญก็คือว่ามันไม่ใช่จะพ้นจากสภาพการอกหักได้ แต่ในขึ้นอยู่กับว่าเราเรียนรู้จากมันได้มากน้อยแค่ไหนต่างหาก สำหรับใครที่ยังหลงอยู่กับรัก เขาบอกเอาไว้ว่ามันเจ็บปวดที่เห็นคนที่เรารักมีความสุขกับคนอื่น แต่มันจะเจ็บปวดยิ่งกว่าถ้าคนที่เรารัก ไม่มีความสุขเมื่ออยู่กับเรา และสำหรับใครที่กลัวต่อการสารภาพรักเรากลัวที่ต้องบอกเลิกกับใครสักคน แต่มันจะเจ็บยิ่งกว่าถ้ามีคนมาบอกเลิกกับเราก่อน แต่มันจะเจ็บอย่างที่สุด หากคนที่เรารักไม่เคยได้รู้มาก่อนเลยว่า เรารักเขามากแค่ไหน สำหรับใครที่ยังคบ ๆ กันอยู่ มีคนเขาบอกว่า  สิ่งที่น่าเสียใจที่สุดในชีวิตคือ การที่เราพบ และรักใครสักคนจนสุดท้ายพบว่ามันไม่ใช่ และเราเองที่ต้องเสียเวลาไปเป็นปี ๆ ให้กับคนที่คนที่ไม่คู่ควร ถ้าเขาคนนั้นของเรา ไม่ใช่คนที่ใช่สำหรับเรา จะมาเสียเวลากับเขาทำไม ปล่อยเขาไปเถิด