สวัสดีค่ะ เห็นมีท่านผู้อ่านหลาย ๆ ท่านสนใจเรื่องโรคธาลัสซีเมียกันมากขึ้น คนเขียนเองก็รู้สึกภูมิใจอย่างไรบอกไม่ถูกเหมือนกัน ตอนแรกที่เข้ามาเขียนเรื่องนี้ยังคิดอยู่เลยว่าจะมีคนสนใจหรอ แต่พอเขียนไปเขียนมาก็มีคนสนใจและเข้ามาถามข้อสงสัยกันมากขึ้น รู้สึกมีกำลังใจ ที่ยังมีใครสนใจในเรื่องที่เราเขียนก็เลยต้องเขียนให้จบ เพราะเรื่องของโรคธาลัสซีเมียยังมีอีกมากมายที่ท่านผู้อ่านหลาย ๆ คนยังไม่รู้ ก็นำความรู้ในเรื่องโรคนี้มาถ่ายทอดความรู้ให้ท่านผู้อ่านได้นำไปแนะนำกับใครอีกหลายคน ถึงแม้ว่าตัวของเราเองจะไม่ได้เป็นโรคนี้ก็ตาม  แต่เราสามารถที่จะเป็นที่ปรึกษาได้  วันนี้ก็เลยนำความรู้เรื่องการตัดม้ามของผุ้ป่วยธาลัสซีเมียมาฝากกัน เพราะหลังจากได้บอกเล่าไปแล้วว่าขั้นตอนวิธีการรักษาผุ้ป่วยธาลัสซีเมียสามารถทำได้วืธีใดบ้าง หนึ่งในนั้นก็คือการตัดม้าม   

          สวัสดีค่ะนานแล้วนะค่ะที่ฉันได้พูดถึงการปลูกถ่ายไขกระดูกสำหรับผู้ป่วยที่ป่วยเป็นโรคธาลัสซีเมีย แต่มีข้อควรรู้อีกหลาย ๆ อย่างที่อยากนำมาฝากท่านผู้อ่านทุกท่าน เพื่อเป็นความรู้และสามารถนำไปแนะนำบุคคลที่เป็นโรคที่ต้องใช้วิธีการปลุกถ่ายไขกระดูกได้ เพราะการปลูกถ่ายไขกระดูกไม่ใช่เรื่องง่ายเท่าไรหนักต้องมีข้อควรระมัดระวังต่าง ๆ มากมาย  

          ท่านเชื่อไหมว่าความรักนั้นก็เปรียบเหมือนกับผีเสื้อ ที่วิ่งไล่ตามโดมดมดอกไม้ไปเรื่อย ๆ มันคงคงเหมือนกับความรักของใครอีกหลาย ๆ คนที่ยิ่งวิ่งเข้าหามันเท่าไหร่ มันก็ยิ่งห้างเราออกไปทุกที แต่ถ้าเราลองปล่อยความรักนั้นไป มันกับจะเข้ามาหาเราเอง ถ้าเราไม่เคยคิดคาดหวังกับมันมาก ความรักก็สามารถทำให้เรามีความสุข แต่มักจะทำให้เราเจ็บปวด แต่ถ้าความรักนั้นจะเป็นสิ่งที่พิเศษ ถ้าเราได้มอบมันให้กับใครสักคนที่คู่ควร สำหรับใครที่ไม่ใช่คนโสด เขาบอกว่าความรักนั้นไม่ใช่การเป็นคนดีพร้อม สมบูรณ์ของใคร แต่รักคือการหาใครซักคนหนึ่งที่ช่วยให้เราเป็นคนดีที่สุดเท่าที่เราดีได้ สำหรับใครที่เป็นคนเจ้าชู้  อย่าได้พูดคำว่ารักอีกเลย ถ้าเราไมได้ใส่ใจกับความหมายนั้น อย่าพูดถึงความรู้สึก ถ้ายังไม่ได้รู้สึกอย่างที่คิด อย่าไปยุ่งเกี่ยวกับชีวิตของใครเลย ถ้าเราจะทำให้ใครคนนั้นต้องเสียใจ  อย่าไปมองลึกถึงดวงตา ถ้าคำพูดของเราล้วนเป็นคำที่โกหกทั้งนั้น  สำหรับใครที่ยังไร้เดียงสาในเรื่องของความรัก เราจะรักได้อย่างไร รักได้แต่อย่าลุ่มหลง คงเส้นคงวาแต่ไม่ดื้อรื้น แบ่งบัน และไม่เอาเปรียบพยายามเข้าใจซึ่งกันและกันมากกว่าที่จะเรียกร้องหาความเจ็บ แต่อย่าได้เอาความเจ็บนั้นติดตัวไปตลอดทั้งชีวิต สำหรับใครที่กำลังอกหก การอกหัก มันจะยืดยาวเท่าที่เรานั้นต้องการให้มันเป็น และความรู้สึกเราได้เจ็บปวดมากเท่าที่เรายอมให้บาดแผดนั้นลึกลงไปในใจ สำคัญก็คือว่ามันไม่ใช่จะพ้นจากสภาพการอกหักได้ แต่ในขึ้นอยู่กับว่าเราเรียนรู้จากมันได้มากน้อยแค่ไหนต่างหาก สำหรับใครที่ยังหลงอยู่กับรัก เขาบอกเอาไว้ว่ามันเจ็บปวดที่เห็นคนที่เรารักมีความสุขกับคนอื่น แต่มันจะเจ็บปวดยิ่งกว่าถ้าคนที่เรารัก ไม่มีความสุขเมื่ออยู่กับเรา และสำหรับใครที่กลัวต่อการสารภาพรักเรากลัวที่ต้องบอกเลิกกับใครสักคน แต่มันจะเจ็บยิ่งกว่าถ้ามีคนมาบอกเลิกกับเราก่อน แต่มันจะเจ็บอย่างที่สุด หากคนที่เรารักไม่เคยได้รู้มาก่อนเลยว่า เรารักเขามากแค่ไหน สำหรับใครที่ยังคบ ๆ กันอยู่ มีคนเขาบอกว่า  สิ่งที่น่าเสียใจที่สุดในชีวิตคือ การที่เราพบ และรักใครสักคนจนสุดท้ายพบว่ามันไม่ใช่ และเราเองที่ต้องเสียเวลาไปเป็นปี ๆ ให้กับคนที่คนที่ไม่คู่ควร ถ้าเขาคนนั้นของเรา ไม่ใช่คนที่ใช่สำหรับเรา จะมาเสียเวลากับเขาทำไม ปล่อยเขาไปเถิด

        สวัสดิดีค่ะวันนี้เป็นวันที่สำคัญทางศาสนาของชาวพุทธอีกวันหนึ่ง วันนี้ฉันกนำเกร็ดความรู้เรื่องันเข้าพรรษามาให้ท่านผู้อ่านได้รู้จักกันว่าที่มาที่ไปของวันเข้าพรรษานั้นเป็นเช่นไร ทัง้ที่ตอนฉันเด็ก ๆ ก็ไม่เข้าไจเหมือนกันว่าทำไมวันเข้าพรรษาทีไร ครอบครัวถึงพาฉันไปทำบุญด้วยการถวายเทียนที่วัด นึอยู่ในใจว่าพระท่านไม่มีปัจจัยซื้อเทียนใช้หรืออย่างไร แต่พอโตขึ้นถึงเข้าไปว่ามันเป็นวันที่สำคัญอย่างหนึ่งของชาวพุทธ

        เดือน ๘ เป็นเดือนอยู่ในระยะหน้าฝน และเป็นเดือนที่พระอยู่จำพรรษาตลอดสามเดือน ไม่ไปค้างคืนที่อื่น ยกเว้นแต่มีกิจที่จำเป็น บางทีพอที่จะอนุโลม ให้ไปค้างคืนที่อื่นได้ แต่ทั้งนี้ต้องไม่เกิน ๗ วัน ถ้าเกินนั้นถือว่าพรรษาขาด โดยปกติแล้วกำหนดเอาวันแรม ๑ ค่ำ เดือน ๘ ของปีที่เป็นปกติมาส(๘ หนเดียว) เป็นวันอธิฐานเข้าพรรษา สำหรับปีที่เป็นอธิกมาสคือ ๘ สองหน กำหนดเอาวันแรม ๑ ค่ำเดือน ๘ หลัง เป็นวันอธิฐานเข้าพรรษา เพราะมีกำหนดทำกันในเดือน ๘ เป็นประจำ จึงมีชื่อเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า “บุญเดือนแปด” 
        วันเข้าพรรษา เป็นวันที่พระสงฆ์เริ่มอยู่จำพรรษาตลอด 3 เดือน ในฤดูฝน ตั้งแต่วันแรม 1 ค่ำเดือน 8 จนถึงกลางเดือน 11 วันเข้าพรรษาที่พระพุทธเจ้าทรงอนุญาตไว้มีอยู่ 2 วันคือ    วันเข้าปุริมพรรษา คือเข้าพรรษาแรก ตั้งแต่วันแรม 1 ค่ำ เดือน 8 ไปจนถึงวันเพ็ญกลางเดือน 11 วันเข้าปัจฉิมพรรษา คือวันเข้าพรรษาหลัง ตั้งแต่วันแรม 1 ค่ำเดือน 9 ไปจนถึงวันเพ็ญเดือน 12
        เมื่อเข้าพรรษาแล้วหากภิกษุมีกิจธุระจำเป็น อันชอบด้วยพระวินัย พระพุทธเจ้าก็ทรงอนุญาตให้ไปได้ โดยมีข้อจำกัดว่าจะต้องกลับมายังสถานที่จำพรรษาเดิมภายใน 7 วัน ที่เรียกว่า สัตตาหกรณียะ ดังต่อไปนี้
1. เมื่อทายกทายิกา ปราถนาจะบำเพ็ญกุศล เมื่อมานิมนต์ก็ให้ไปเพื่อรักษาศรัทธาได้
2. ถ้าสงฆ์ ณ ที่แห่งใดแห่งหนึ่งเกิดอธิกรณ์ขึ้น ก็ให้ไปเพื่อระงับอธิกรณ์ได้
3. ถ้าบิดา มารดา ญาติ พี่น้อง พระอุปัชฌาย์ อาจารย์ เป็นไข้ เมื่อทราบก็ให้ไปได้
4. พระวิหารในที่แห่งอื่นเกิดชำรุดเสียหาย ให้ไปหาสิ่งของเพื่อมาปฏิสังขรพระวิหารนั้นได้
5. เมื่อถูกสัตว์ร้ายรบกวน ถูกโจรปล้น พระวิหารถูกไฟไหม้ หรือถูกน้ำท่วม ก็ให้ไปจากที่นั้นได้
6. เมื่อชาวบ้านถูกโจรปล้น อพยพหนีไป ก็ให้ไปกับพวกชาวบ้านได้โดยให้ไปกับชาวบ้านที่มีความเลื่อมใสศรัทธาสามารถที่จะให้ความอุปถัมภ์ได้
7. เมื่อที่ใดเกิดความขาดแคลน อาหารหรือยารักษาโรค ขาดผู้อุปถัมภ์บำรุง ได้รับความลำบากก็อนุญาตให้ไปจากที่นั้นได้
8. ถ้าหากมีผู้เอาทรัพย์มาล่อ ก็อนุญาตให้ไปจากที่นั้นได้
9. หากภิกษุสงฆ์หรือภิกษุณีสงฆ์แตกกันหรือมีผู้พยายามจะให้แตกกัน ถ้าการไปจากที่นั้นสามารถระงับการแตกกันได้ ก็อนุญาตให้ไปได้
ในวันเข้าพรรษา ถือว่าเป็นกรณียกิจพิเศษสำหรับพระภิกษุสงฆ์ จะมีการประชุมกันในพระอุโบสถ ไหว้พระสวดมนต์ ขอขมาซึ่งกันและกัน เสร็จแล้วก็ประกอบพิธีเข้าพรรษา ภิกษุจะอธิษฐานใจตนเองว่า ตลอดฤดูกาลเข้าพรรษานี้ตนเองจะไม่ไปไหน