สวัสดีค่ะเมื่อฉันได้พูดถึงของเรื่องของการหันกับมารักตัวเอง ให้ท่านผู้อ่านทุกท่านได้ใช้เป็นข้อคิดดี ๆ ในการนำไปใช่ในการดำเนินชีวิตไปแล้ว วันนี้ก็เลยอยากให้ท่านผู้อ่านได้ยอมรับกับความเจ็บปวดไม่ว่าความเจ็บปวดนั้นจะเป็นเรื่องใดก็ตาม ขอให้เรายิ้มรับกับความเจ็บปวดนั้น

          ในขณะที่คนหนึ่งอยากจะรู้แต่อีกคนไม่อยากให้ถาม คนหนึ่งคอยที่จะวิ่งไล่ตามแต่อีกคนกับเดินหนีไป คนหนึ่งยังคอยอยู่ที่เดิม แต่อีกคนหนึ่งนั้นไม่รู้ไปอยู่ที่ไหนแล้ว  คนหนึ่งบอกว่าเหงาใจแต่คนอีกคนว่าเหนื่อยระอา คนหนึ่งอยากที่จะไปหา อีกคนหนึ่งก็กับห่างหายไป คนหนึ่งอยากที่จะนั่งอยู่ไกล ๆ อีกคนหนึ่งไม่ยอมสบตา คนหนึ่งโทรหาได้ทุกครั้งทุกเวลา อีกคนกับไม่เคยคิดที่จะโทรหา คนหนึ่งแบกรับรักเอาไว้เติม แต่อีกคนไม่แคร์ไม่สนอะไร คนหนึ่งคนทำได้แทบทุกอย่างเพื่ออีกคนหนึ่ง แต่คนอีกคนหนึ่งนั้นไม่เคยได้สนใจ  คนหนึ่งคิดที่จะหาเรื่องพูดคุยกับอีกคนหนึ่งนั้นหาเรื่องว่า คนหนึ่งคิดถึงอีกคน แต่อีกคนกับคิดถึงใครอีกคนหนึ่ง  ในขณะที่อีกคนรักมากมายแต่อีกคนทำไมรักน้อยลง  คนหนึ่งบอกว่ารักแต่อีกคนไม่อยากจะรับรู้ คนหนึ่งยังเหมือนเดิมอยู่ แต่อีกคนกับทำไมเปลี่ยนไป คนหนึ่งห่วงใยเสมอ อีกคนยังห่วงใยกันอยู่หรือเปล่าคนหนึ่งนั่งร้องไห้อยากที่จะรู้หัวใจของคนอีกคน

           เราเคยรักตัวเองใหม่ ? คำถามง่าย ๆ ที่อาจทำให้ใครหลาย ๆ คนต้องหยุดนิ่งไปชั่วคณะ คงไม่ใช่เรื่องแปลกหาเราไม่แน่ใจ เพราะการรักตัวเองคงเป็นสัญชาตญาณรักแบบเห็นแก่ตัว แต่มีความหมายแค่คืบความสัมพันธ์ที่ใครๆ หลายคนมักเรียกกัน “รักเขา” ดูจะเป็นตัวบ่งบอกได้อย่างชัดเจน ถ้าเราอยากที่จะวัดปริมาณความรักที่เรามีต่อตัวเราเอง  เราสามารถเอาเรื่องระหว่างเขากับเรามาเป็นข้อชี้วัดได้  ถ้าเรากำลังคิดหนักอยู่ ขอให้เรารับรู้ว่าเรากำลังไม่ซื่อสัตย์ กับตัวเราเองเสียแล้ว  หรือที่เรากำลังละทิ้งหน้าที่ที่สำคัญที่สุดคือ การรักตัวเอง ซึ่งเป็นสิ่งที่มีค่ามากกว่าสิ่งใด เมื่อเรามอบความรักให้ใครซักคน มุมมองของเราที่มีต่อเขาอาจจะต้องเปลี่ยนไป แน่นอนว่ามาไม่ใช่เพื่อใคร.. ก็เพื่อตัวของเราเอง

          ความผิดหวังกับน้ำตาดูเหมือนว่าสองสิ่งนี้จะเป็นของคู่กัน เมื่อผิดหวังก็ร้องไห้ น้ำตาก็คงจะอาบแก้ม แล้วคน ๆ หนึ่งเกิดมาในชีวิตที่ต้องเจอกับความผิดหวังไปอีกสักกี่ครั้งกี่หนไม่รู้จบ  หากเราร้องไห้ทุกครั้งที่เจอกับความผิดหวัง รวม ๆ แล้วทั้งชีวิตที่เราร้องไห้ น้ำตาของเราคงพอทีจะสร้างเป็นแอ่งน้ำเล็ก ๆ เลยก็ว่าได้      เราเคยตั้งคำถามกับตัวเองบ้างหรือเปล่าว่า ความผิดหวังคืออะไร คือความไม่สมหวังหรือ หรือคือการที่เราไม่ได้มาในสิ่งที่เราต้องการ ดังเช่นความรัก เมื่อเป็นเช่นนี้เราต้องร้องไห้หรอ เราต้องมานั่งคิดไปคิดมาในสิ่งที่มันทำให้เจ็บ เพื่อเป็นการตอกย้ำตัวของเราเองว่าใช่ไหม ถ้าเป็นเช่นนั้นเราก็จะไม่ได้อะไรเลย นอกจากความเจ็บปวด

          ในทุกครั้งที่เราร้องไห้ให้กับความผิดหวัง เราลองเปลี่ยนไปยืนมองดวงตาเองที่หน้ากระจกดูซิว่ามันดูเลือนรางแค่ไหน ก็เพราะน้ำตามันบดบังความสวยงามของเรา ลองเปลี่ยนจากการร้องไห้มาค่อย ๆ เช็ดน้ำตาออกแล้ว จ้องมองกระจกอย่างนิ่ง แล้วค่อย ๆ ยิ้มให้กับกระจกนั้นที่อยู่ตรงหน้าเรา มันก็จะสะท้อนให้เห็นถึงความสวยงามของตัวเราเองอีกครั้ง เมื่อน้ำตาไม่มาบดบัง เราเองก็จะพบทางออกแล้วก็จะรู้ว่ามันก็แค่ความผิดหวังที่คู่กับรอยยิ้ม และกำลังใจที่ทำให้เราได้เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง และสักวันหนึงสิ่งนั้นมันก็จะเป็นของเรา ไม่มีใครหรกที่จะผิดหวังไปทั้งชีวิต ขอแค่เราอย่าท้อ สักวันก็คงต้องมีวันของเรา

        สวัสดีค่ะท่านผู้อ่านทุกท่าน เมื่อวันก่อนฉันได้พูดถึงเรื่องของการใช้อารมณ์ตัดสินปัญหากันไปแล้ว วันนี้ฉันจึงอยากจะพูดถึงคำว่าหน้าที่กันบาง แต่ละคนก็มีหน้าที่ในการทำงานที่แตกต่างกันออกไป แต่มีหน้าที่อยู่หน้าที่หนึ่งที่ทุกคนต้องมี ก็คือหน้าที่ความรับผิดชอบต่อสังคม ไม่ว่าฉันหรือใครอีกหลายคนก็ตามจะอยู่ในฐานะอะไรก็ตามต่างก็มีหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบต่อสังคม ฉันจึงอยากจะอธิบายถึงคำว่าหน้าที่ให้ ผู้อ่านทุกท่านได้เข้าใจมายิ่งขึ้น

          คำว่า หน้าที่ (Duty) ตามความหมายใน Dictionary of Education นั้น หมายถึง สิ่งที่ทุกคนต้องทำ โดยปกติแล้วภาวะจำยอมจะเป็นไปตามหลักศีลธรรมแต่บางครั้งก็เป็นไปตามกฎหมายหรือข้อตกลง แต่ในพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ.2525 ได้ให้ความหมายของ หน้าที่ ไว้ คือ กิจที่ควรทำ,กิจที่ต้องทำ,วงแห่งกิจการ, สำหรับคำว่า ความรับผิดชอบ ให้ความหมายไว้ ดังนี้ คือการยอมรับตามผลที่ดีและไม่ดีในกิจการที่ได้กระทำไป

          ชีวิตของคนเราพระพรหมมิได้ลิขิต แต่การกระทำของคนเราต่างหากที่เป็นตัวกำหนดทางเดินของชีวิตเรา ถ้าตัวเราเองเริ่มต้นชีวิตด้วยความอดทนและมีความพยายามในการต่อสู่กับอุปสรรค ผลที่จะได้รับก็จะยิ่งหวานชื่น แต่ในทางกลับกันนั้นถ้าเราเลือกทางเดินชีวิตที่หวานชื่นในตอนนี้เลย ผลที่ออกมามันก็จะขมชื่นเสียจนตัวเราเองคาดไม่ถึง  ทุกคนเคยสงสัยกันไหมว่าทำไมคนเราถึงมีหน้าที่ที่ต้องทำแตกต่างกัน ฉันว่าคงไม่ใครหรอกที่มีหน้าที่อยู่เพียงอย่างเดียว การที่ใครจะบอกเราว่า ฉันเลือกที่จะทำอันนี้อย่างเดี๋ยว เพราะมันสำคัญกว่า นั่นคงเป็นเหตุผลหนึ่งที่ดีแล้วใช่ไหม ทางที่ดีฉันว่าก็ควรที่จะทำหน้าที่ทุกอย่างของเราให้ดีและทำมันอย่างเต็มที่เต็มความสามารถ ไม่ใช่การจะละทิ้งบางอย่างไป และถ้าเราจะบอกว่าการทำหน้าที่อย่างเดียวมันก็หนักเกินพอแล้วนั้น ฉันว่าทุกคนควรเลิกคิดที่จะพูดแบบนี้จะดีกว่า ลองหันกับมาทำหน้าที่บางอย่างเพิ่มดูบาง ถึงแม้ว่ามันจะต้องเสียพลังงานไปถึงสองเท่าก็ตาม แต่ผลงานที่เราจะได้รับนั้นมันก็คุ้มค่าอยู่ไม่ใช่หรือ การทำหน้าที่ของเราเสร็จเรียบร้อยสมบูรณ์นั่นก็เป็นตัวบ่งชี้ว่าตัวเราเองเป็นคนที่มีความรับผิดชอบ ก็บอกได้ว่าคนเราทุกคนสามารถดำเนินชีวิตในอนาคตได้อย่างแน่นอน ถึงแม้ว่าเราจะเรียนจบมาจากมหาวิทยาลัยแห่งไหนก็ตาม แต่ถ้าตัวเรากลับทำงานที่เราต้องรับผิดชอบได้แย่และร้ายแรง(ทำนิสัยเดิม ๆ ) มันก็คงจะทำให้ใบปริญญา จากมหาวิทยาลับของเราคุณค่าทันที  มันถูกต้องอยู่ที่เราได้เรียนมหาวิทยาลัยดี ๆ  มีชื่อเสียง เป็นการเริ่มต้นที่ดีขึ้นหนึ่ง แต่ถ้าทุกอย่างที่เราทำมันมาจากพื้นฐานของความเห็นแก่ตัว มันก็คงอาจทำให้เรากลายเป็นคนไร้คุณค่าและคุณภาพอย่างสิ้นเชิง เพราะความเห็นแก่ตัวมันเป็นพื้นฐานของการขาดความรับผิดชอบ